تسوید

رهن شراب - رویاگردان ششم

2011-10-30T16:24:00.002+03:30

ساعت خودش را می دزدید که یازده نباشد ؛ هشت هم نه و هر زمان دیگر هم نه و من نمی دانستم شب شده است و یا این سیاهی چشم های من است که شیشه ی عینک م افتاده و کورمال شده ام . چراغ ها در خیابانِ همیشه شلوغی که بوی چرخ های باقله ای و و سم ِ سرخی می داد روشن بود و من نمی دانستم که خیابان شلوغ است و یا این چشم های من است که نمی بیند و تنه ای بابت ش به من می خورد. یکی گاهی داد ی می زد که لباس هایی ست شیک و مجلسی که زیر زمینی ست که خیابانی ست که از بوی خونهای در گلو مانده ی فریادِ مرد می جوشد و من می دویدم تا برسم به مغازه ای که سلجدم را گرو گذاشته بودم برای رهنِ هیچی که یادم نمی آمد چیست و ساعت خودش را از من می دزدید که یازده نباشد و هشت هم نه و هر زمان دیگری هم؛ که رسیدم به میدانچه ای که اشکوبه اشکوبه های موازی ِ معوج احاطه اش کرده بودند و و توی هر اشکوبه عربده ای به زبانی که نمی دانستم بلند بود. نشستم روی تختی چوبی که بویِ سیکار می داد و تخم ِ مرد هایی که هیچ زنی ازشان آبستن نشده بود و یک خط سرخی توی آسمان می چرخید که می گفتند یائسه گی آسمانِ شمالی ست و من چهره ی مادرم را می دیدم که می خندید وشاد بود و بوی تخم های باکره از تخت بلند بود و یک قرابه ی سیاه از منیِ مانده ی هفت ساله لای پای من می چکید . مردی نشسته بود کنارم و شیشه ی عینکم در چشمم می افتاد و نمی دیدم و کور می شدم که شب است و یا من کورمال عینکی ام که نمی بیند و زنی با شمدی خاکستری ایستاد روبرویم که صورتش یک بری بود به سمت من و لاغر بود و لای دندانهایش غار بود و چشمانش بزرگ و بزک و و چادرکِ دندان گزیده اش رود تفی سرشار از دهانش قی می کرد شکمش بزرگ بود و مناعی می کرد همان طور که صورتش نیم رخ بود مثل یک نقاشی مصری که این زنها که می بینم همه جنده اند و من زن را می دیدم و زنها را نمی دیدم که چشم هام کورِ عینکِ شکسته ی پدرم بود و من دویدم و نمی دیدم باریکه آب میانِ آن دیوارهای بلندِ کاهگلی که عیش من بوی باران خوردنشان بود و من ِ کورمال دست می ساییدم تا برسم به پیچی که می رسید به خانه ی مامن و یک کاه برش داده بود دستم را و مرد ها دنبالم می دویدند و من باید چشم هایم را از مرد مرده ای پس می گرفتم و به خانه که رسیدم سر چرخاندم که خودمان را ببینم که آن کنج کوچه ایستاده بودیم و من به تو نشانش می دادم که مامن است و برای کودکی های من خیلی بزرگ بود و الان درش سفت است و باید زور زد تا باز شود و من با کناره ی پهلو هام می زدم که باز شود و می ترسیدم که اگر جنینی در رحم ام خشکیده باشد الان امن نباشد و بچه این طوری می افتد و مرد ها می آمدند و خانه ی در بسته امن بود و من لای تیله هایی که از فاطی دزدیده بودم و توی دهانِ سیاه ِ بخاری ِ دیوار قایم کردم و نمی دانستم هر دهنی گلویی دارد که می بلعد و گلوی دیوار تیله و اشک و دزدی من را بلعید و فاطی نفهمید که تیله هایش چی شد ؛ چشم هایم را پیدا کردم که با تیله ها قل خوردند پایین و توی زیر زمین لای قرابه های سیاه جنازه ای بود که من دیدم ش و سرم را چرخاندم تا لای پاهایم را ببینم که سرد و خیس بود و یاد تو افتادم که برایت تعریف کردم که مویی را که از لای پایم کشیده بودم به تعجب؛ رسیده بود به روده هایم و چشم هات آب افتاده بود؛ سرد و خیس . جنازه را دیدم که افتاده است و من دفترهایم را سوراخ می کردم با دستگاهی که پانچ می کرد و دست گاه را توی تن مرده فرو کردم و سینه هاش دست گاه من بود که انگار زنی باشد که دوست ش می دارم و یا مردی که نمی شناسم ش و توموری سیاه به تن ش زده باشد و چشم هاش آبی . سرد و خیس بود تن ش و ساعت خودش را از من می دزدید که یازده نباشد و هشت و هر ساعت دیگر و من جداره های سیمین شده ی یک نی قلیلان را روی صورت جنازه کشیدم و جای شیار ها خیش شد بر صورتش و کناره ی دهانش را قی کرد و من یک قرابه ی شکسته را گذاشتم زیر کشاله اش و و پای بسته اش به خون تیز شد و و دست های تو سرد و خیس از من می گسست به خیال جنون و یک چوب پر از گل میخ نشاندم به زحمت به بازوهاش و لباس ِ مزینی بود به تن ش و دندانهای ِ یک ردیف سفیدش را به یاد گربه ای که می شناختم به انبرِ قلیانِ بی بی ساییدم به مرارت و خاک بر چشم ش پاشیدم که تیله های فاطی پیش شان ملعبه ای بیش نبود و بزرگ بود و بزک

کسی با لگد به گرده ام کوبید و بچه ام سقط شد که نفهمیدم حرامِ کیست که سجلدش نیامده گرو شراب فروش مانده است کین دفتر بی معنی در رهن شراب؛ اولا

تهرانِ من

2011-07-19T02:12:00.006+04:30

زندگی من پر بوده از مرد هایی که "نیمه کاره رها کرده اند "، درسشان را، کارشان را رمان هایشان را کشورشان را انقلابشان را ، زنده‌گی شان را ... نه، نمی خواهم گله کنم که من هم همیشه یکی از آن پروژه های نیمه تمام بوده ام، بلکه بر عکس شاید من همیشه جذب آدمهایی می شوم که می دانم در سر حداتِ لذت، درست در لحظه ی آستانه گی، به سمت ِ مقصد ِ نا معلومی گریز می‌زنند. به سمت مقصد نا معلوم زیبا . چراغ راهرو خاموش می‌شود

صبح سنگینی بود که با صدای بسته شدنِ کمربندش بیدار شدم. همه‌ی کتاب‌هایش را ریخته بود توی یک کوله پشتی وفقط گفت: من باید برم... دیر وقت خوابیده بودیم و از آتشِ بخاری و تلالو‌اش روی تنانه‌گی عریان‌مان به اوج رسیده بودیم، ‌واین روزها بعد از آنهمه ایمانی که یکباره از آسمان نصیب من کرده بود؛ نمی دانستم کجا می‌توانم پیدایش کنم. دندان درد امان م بریده و مطب پر از انتظار با سفیدی یک‌دستش من را به روزهایی کشانده بود که شاید هیچ گاه عبور نکرده‌اند، سپری نشده‌اند، رهایم نکرده‌اند. دکتر گفته بود، شما با دندان‌هایتان سر جنگ دارید، تاوانش را من می‌دهم. ‌نه، حاضر نیستم با گارد دندان بخوابم، گارد پلاستیکی که آدم را یاد بکسورهای ناک‌اوت می‌اندارد؛ به دکتر گفته بودم، درد دارد... و نگفتم دردش این است که نمی دانم کدام مرد حاضر است من را با این گارد پلاسیتکی در دهان و اوتیسم حاد ببوسد. منشی مطب،پیرزنی ارمنی ست، از بقایای دهه ی چهل، مثل این ساختمان، مثل آدمهایی که این روزها توی سرم وول میخورند و جلوی من رژه می‌روند و من نمی‌دانم چه طور‌ از زمانه‌ای که در آن حتی امکان زیستن نداشته‌ام، خاطره دارم. به عکس دندان‌ها نگاه می‌کنم، سپیدیِ مات خطوط درسیاهی رنگ پریده، اشک در چشمم جمع می‌شود، یاد چیزی می‌افتم، نمی‌دانم، شاید یاد ماهِ رنگ پریده پس از باران. دندانهایم را باز به هم می‌سایم.

برف‌پاک‌کن با سر من این ور و آن ور می‌رود. صورتم بی‌حس است. با زبان میکشم توی لپم. راننده تاکسی نگاهم میکند و من باز سر تکان می‌دهم. می‌گوید، خانوم! کمربند ... نمی‌شود، دیگر نمی‌شود دو نفر توی تاکسی جلو بنشینند، در هم بخزند مثل کسانی که در قطار هوایی می‌نشینند و موهایشان را باد می‌برد و جیغ می‌زنند، به ریش عابران بخندند، دیگر دو نفر نیستند که بی‌کار باشند و توی ترافیک ماندن، تفریح روزانه‌ شان بشود. کاش احمدی عقب نشسته بود و با صدای خودش میخواند؛... این ساده نیست، قدیمی‌ست، دو نفر همه نیستند، همیشه نیستند ... می‌روم خانه هنرمندان، توی باران کسی بدمینتون بازی نمی‌کند، گربه ها هم نیستند، پلیس‌ها حتی، حالا اگر دو نفر روی نیمکت‌ها، پشت به پشت هم تکیه بدهند وکام بگیرند ازیک سیگار و تخیلات شان را بلند بلند قهقهه بزنند، هیچ پلیسی سر نمی‌رسد تا از آنها نسبت و تناسبات بپرسد. سینا مثل همیشه نشسته است توی بالکن سیگاری‌ها، وقتی موهای فر او هم زیر این باران، افسرده‌گی بگیرند، دیگر نباید از دست‌ها‌ و نجواها، توقعی داشت. می‌نشینم یک گوشه و به باران نگاه می‌کنم؛ می خوانم؛ باهارای نارنج داره می‌شه پرپر ... نگاه می‌کنم به کانورس‌های خسته‌ام. بهترین دوستهایم، همپای کوچه‌نوردی هایم، بی‌نق و نوق. مطیع، بی‌که بپرسند، کجا می‌روی. یک پیرمردِ آرام از مغزم تراوش میکند روی سنگفرش خانه هنرمندان و زیر باران قدم می‌زند، یک سرباز کهنه است، تکیده با ته‌ریش، حتی زیر این باران هم می‌شود خاک روی یونیفرم ش را دید و پاره‌گی‌هایی رفو شده. از مقابل من که می‌گذرد؛ مکثی می‌کند، کوله پشتی‌اش را روی کولش بالا می‌اندازد، یله می‌خورد؛ پاهایش با او نمی‌روند، دستی به ران‌هایش می‌کوبد و ادامه می‌دهد ... پدرِ پدربزرگ من ارتشی بوده است، یک سروان وفادار، با چهارستونی قرص و دلی مردد. تماشای سربازان انگلیسی که در بندر از کشتی‌هایشان پیاده می‌شده‌اند، تاب و طاقتی می‌خواسته که او نداشته. بی‌بی می‌گفت؛ دل شیر می‌خواست دیدن‌‌ش، وقتی تفنگ گرفت سمت مافوق بی‌خایه که لب از لب باز نکرد...آه، اگر او ماشه را چکانده بود

سینا می‌آید سمت میز من، صندلی را کنار ؛ می‌زند و می‌نشیند. بچه پرروی خوبی ست،با لبخند می پرسد.

_ کبریت داری؟

_ اینجا بالکن بچه مثبت هاست،

_ حالا تو آتیش داشته باش،

می‌خندم. می خندد و سر تکان می دهد؛ نمی دانم چرا به دکمه ی مانتو ام خیره شده؛ می پرسد.

_ رو به راهی؟

_ تا به چی بگی راه

_ تو به چی می‌گی ؟

_ به اینکه راه بیفتی تو شهر و یک دل سیر گم شی

نخ دکمه ام ار میکشد و دکمه می افتد

_ من رو به راهم پس حسابی

دکمه را می گذارد روی میز و دست ش را می برد توی موهاش

_ بده با موهات بانجی جامپینگ کنیم

بلند می‌خندد،

_ دیوآنه

رو می‌کنم به شبِ خیس پارک. یک نفر دارد تند تند میزهای کافه را دستمال می‌کشد.

_ دوستت کو؟

_ رفت

_ کجا؟

_ رو به راه ش

_ آخ آخ؛ دردت اومد؟

_ هر اومدی، یه رفتی داره ... البته غیر از درد که وقتی می‌آد، نمی ره .

فقط ما دو نفر در کافه‌ایم

_ بت می‌آد از اونا باشی که درد‌ اشون رو کنسرو می‌کنند

_ یعنی چی

_ یعنی نگه ش می‌دارند، مدام مزه مزه‌اش می‌کنند

_ صنایع غذایی خوندی؟

مرد رسیده‌است به میز ما. بلند میشویم و می‌رویم سمت صندوق. زنِ لهستانی‌طوری محبوب من پشت صندوق است، و بین ما و او یک پنجره ی آبی حائل. کارگرها پشت سرش این ور و آن ور می روند

_ چه‌قدر شد؟

_ سینا، هر کی پیک خودش‌ رو بده

_ بیشتر از چایی‌م هم پول ندارم

_ پس جفتشو من حساب می‌کنم

_ چه کاریه، وقت واسه بی پولی من زیاده ...

پول را که می‌دهیم، می‌بینم دستان زن لهستانی‌طوری محبوبم میلرزد، خیلی بیش از قبل، هیچ وقت نگذاشتم لبخندم را ببیند. چشمم میافتد به پوستر یک فیلم که قرار است اینجا نمایش دهند، تهرانِ من.

_ فردا اینجا نمایش فیلم ه

_ فیلم خوبی ه؟

_ تهران انقدر شهر عجیبیه که هر فیلمی در باره‌اش بسازند خوبه، یه دوربین بذار سر نیایش، یه تِیک چهار ساعت فیلم بگیره، بی تدوین می تونی به عنوان یه فیلم سوررئال نمایش بدی. کافیه فقط به شکل‌هایی که دوده ها می‌سازند زل بزنی... ارواح تهرانند این دوده ها

_ آره، تهران یه وهم خوبی داره، ساختمون‌های بی قاعده، خیابونهای بی شکلش، آلفاویلی ه واسه خودش

_ یکی میگفت تهران ایکاروس ه، بلندپروازی با بال‌های سوخته

سینا ایستاد، سیگارش را گیراند :

_ تهران هیدارست، دیو هفت سر، زایا، شوریده

به خودم که می‌آییم، می بینم داریم با سینا توی خیابانهای خلوتگاهم گم می‌شویم، آجری‌های بلند ورکش، درخت‌های تُنُک ش. بوی کُلر استخر و بهار... از کوچه ی من رد می شویم، نمی‌گویم اینجا خانه‌ی من است، فقط سر میکشم ته کوچه، خالی‌ست، مثل همیشه. دندان‌هایم را به هم می‌سایم، اشک می‌دود زیر پوستم، کوچه‌ای که از اغیار پر و خالی می‌شود... بی "او". می‌رسیم سر بهار‌شمالی. من یکراست می‌روم سراغ رفیقم،پیر-درخت؛ بهش تکیه می‌دهم، سینا همان‌جا می‌ایستد

_ چند ساله شه؟

_ پیرِ، پیر ...

_ مامانبزرگم می‌گه درختِ پیر مراد میده، الان یعنی آرزو کنی، بش دستمال ببندی، فردا صبح که پاشی موجودی حسابت 10 رقمی می‌شه

_ واسه همین، دورشو نرده کشیدند، جلوگیری از افزایش نقدینه‌گی ؟

_ آره خوب،اصلا همین دوستت ه که عامل تورم ه

_ حباب بازار را بشکن، با غمزه‌ای، چشمان تو طلاست

_ تغزل اقتصادیت و بخورم

_ تو یکی بگو

_ ممم .... با توجه به اوضاع منطقه، دلم برایت تنگ است،،، جریان انحرافی من باش

دندان می‌سایم، لبم داغ شده؛ "او" می‌نوشت: کارانگلیسی‌ها نیست، در فتنه‌ی سیاه موی تو، من اغتشاش کرده ام، بی‌خود اشک آور نزن ...می گویم

_ همینمان مانده بود تانکها توی تخت خوابمان بیایند

_ این که مال تو نبود، دزد ِ عزیز

_ بله. هرجای ادبیات را دست بذاری، درد می‌کند ... تو کدوم وری می ری؟

دستش را در هوا می‌چرخاند:

_ این وری ...

_ خوب پس، برو گم شو

_ شب خوبی بود ؛ چسبید

فکر می‌کردم بگوید تا خانه‌ می رسانمت، نگفت

راه افتادم سمت کوچه‌ام. سینا... فکر نمی‌کردم شبی با او عیاق شوم. به برگهایی نگاه می‌کنم که دست باران را گرفته بودند و از درخت پریده بودند پایین. چآآآر منج نیییش ، صدای کریستالی ه سینا به خودم می‌آورد؛ دستم را می‌گیرد

_ خانوم شما نصفه شب کجا راه می‌افتین تنها تنها؟

_ کانسپت غیرت به موهات نمی‌یاد

_ آره واقعا، دلم برات تنگ شد یهو، خونه‌ات این طرفاست؟

رسیده ایم سرکوچه ام. به ته کوچه اشاره می‌کنم.

_ فکر کنم هنوز دلم برات تنگه، یه چایی بخورم خونه‌ات؟

_ اگه دلت وا می‌شه چرا که نه

_ قولی نمیدم، ببینیم چی می‌شه،

خیلی کودک است. من هراس دارم از این‌همه صداقتی که دارد. همیشه چیزی بوده که دست و پای من را ببندد.صداقتی مثل این، یا تلخی حسرت بر انگیز "او" ... میرسیم دم خانه،

_ اگه گفتی از سر کوچه تا خونه‌ت چند قدم ه؟

لعنت به تو سینا، با "او "بود که همیشه می‌شمردم، کوچه ها را، ثانیه‌ها را، با او همیشه به کفش‌ها خیره بودم. اوائل که رفته بود توی خیابان دنبال یک جفت بوت سیاه میگشتم،‌ با بندهایی کمی باز.باز دندان می سایم. فک م درد می‌کند و تیر می‌کشد تا شقیقه ی چپ م

_ سی و هفتا

_ باریکلا

آسانسور جایی گیر کرده. انگشت اشاره را می‌گیرم روی لبش که یعنی هیس. باید بی‌صدا بالا برویم؛می خواهد راه بفتد ولی من مکث می کنم؛نور کمی روی صورت ش است. خانوم هابیشام بیدار است، صدای کم رمق کانال من‌و‌تو اش می‌آید. توی تاریکی پای سینا می‌خورد به میله‌ی بارفیکسی که خانوم هابیشام گذاشته دم در، در نقش عصا. تو‌ هوا می‌قاپم ش. با دست جلوی خنده‌اش را می‌گیرد، از جلوی خانه‌ی کارمندها رد می‌شویم، دستم را می‌کشم روی دیوار، ده پله‌ بشمریم می‌رسیم‌ به زخمِ دیوار. دستم را می‌کشم توی گچ ش، با نا‌خن می‌سایم و گچ را به دهنم می‌برم . کمی‌ می‌ایستم، دیوار هم از سرکشی‌های او زخم خورده است. از طبقه‌ی دکتر که می‌گذریم سینا به هن و هون افتاده، میگویم

_ یـــه خشکی می‌بینم؛ رسیدیم

کلید را می‌چرخانم توی در. سینا آهسته می‌زند روی شانه ام و با چانه به پله‌ها اشاره می‌کند . "او"؛ با کوله پشتی اش نشسته روی راه‌پله،کفش ش را ندیده‌ بودم پیش از این،نو است. زل زده به سینا، و سینا هم به او. بی حرف بلند می‌شود که برود. قفل شده‌ام. سینا عرق کرده میگوید

_ ممم ... شب خوبی بود . ممنون

به من نگاه می‌کند با مکث، نگاهم را ازش میدزدم با سر پایین. با شتاب و بی‌صدا می‌رود.

_ برو دنبالش

_ نه! ببین، اشتباه می‌کنی

_ نه! تو اشتباه می‌کنی اگه نری

_ خواهش می‌کنم

_ برو گفتم

بی صدا می‌دوم دنبال سینا، هنوز هم خر حرف‌های "او" یم ، بی‌اعتراض. پاهایم می‌رود،ولی دلم مانده آن بالا، به زخم گچ که می‌رسم، دلم امان می‌برد؛ بر می‌گردم بالا؛ تا من برسم می‌بینمش که "او" پشت در کشویی آسانسور‌ گم می‌شود و انگار آسانسور قورت ش می‌دهد پایین. چراغ راهرو خاموش می شود، دست می‌سایم به دیوار تا کلیدش را پیدا کنم،دوباره می‌دوم از طبقه ها پایین، دنبال او، به طبقه ی کارمندها که می‌رسم، صدای باز شدن در آسانسور می‌آید. و بعد صدای میله ی بارفیکس که محکم می‌خورد زمین و صدایش در هوا می‌پیچد و صدای در. می‌ایستم. دستم را روی گوشم فشار می‌دهم و لب می‌گزم. منتظر صدای هابیشامم که نمی‌آید،جسمم قفل شده. تایم برق راهروها باز تمام می‌شود باقی پله ها را کورمال پایین می‌پرم، در کوچه کسی نیست. در پیچ کوچه کسی نیست، کوچه دو سر دارد، نمی‌دانم کدام طرف ش بدوم، دنبال کدامشان بدوم ، می‌دوم آن سمتی که وقتی "او " قهر می‌کرد راهش را می‌کشید و می‌رفت. یک سگ پارس می‌کند، از پشت یک در. جا میخورم و راهم را عوض می‌کنم و می‌روم آن سر کوچه که از آن آمدیم. لعنتی‌ها عجب سرعتی هم داشتند؛ می‌رسم به ورکش. کسی نمانده‌است. هر کدامشان ماندنی بودند، باید حالا پیدایشان می‌شد. شبِ تهران هر دوتایشان را بلعیده است. نفس نفس می‌زنم و آرام بر می‌گردم سمت خانه.راه خانه به نظرم خیلی طولانی ست. کنار پیچک دیوار سه تا از ته سیگار‌های قهوه‌ایِ "او" را می‌بینم، لعنتی، چرا اول ندیده‌مشان؟ برشان می‌دارم. در که باز می‌کنم، خانوم هابیشام جلویم ایستاده، این اسم برای این لحظه ی او زیادی لطیف است، خانوم تناردیه بهتر است. حرفی نمی‌زنم؛ او هم.از فردا حتمن باید دنبال خانه ی دیگری بگردم. در آسانسور را باز می‌کنم و می‌خزم تو. توی آیینه‌اش به قیافه‌‌ام نگاه میکنم، دلم می‌خواست پدر پدربزرگم اینجا بود، تفنگش را به سمت من نشانه می‌گرفت ، و ماشه را اینبار می‌چکاند؛ به منِ بی خایه . به طبقه‌ی آخر میرسم؛ طقه ی پناه دهنده‌. از بیرونِ پنجره ی مربع به آسمان نگاه می‌کنم. شبِ تهران آدم را یاد ونگوگ می اندازد، دراز می کشم روی راه‌پله‌ی سرد. همانجا که "او" نشسته بود. خیره می‌شوم به در آسانسور. و بعد راه‌پله ها را می‌بینم.همه ی راه پله را . از این جایی که او نشسته بود، می‌شود همه‌ی راه پله را دید، می‌شود دو نفر دیگر را دید که بالا می‌آیند.می شود زود تر از اینکه دو نفر برسند، جیم شد؛ می شود توی چشم دو نفر زل نزد و یکی دیگر را فراری نداد. و خیلی احتمالهای دیگر که "او" نکرده بود. چیزی زیر سرم، توی کیف آزاردهنده است. بیرون می‌آورم. جعبه‌ی گارد دندان است. صورتیِ چرک. سیگاری از کیفم در می‌آورم و می‌گذارم لای موهام. کلید همانطور معطل روی در مانده، می روم تو ویله می شوم روی تخت، سردِ راه‌پله ها کمرم را منقبض کرده. کش و قوسی می‌آیم. دست می‌کنم توی کیفم و گارد دندان را بیرون می‌آورم. امتحانش می‌کنم روی دندان‌ها، بد هم نیست. لبهایم مثل ماهی گلی ست. تمرین می‌کنم: عژیژم دوشِت دارم...دوشِت دارم. خنده‌ام گرفته. دوشِت دارم.کم کم قهقهه می‌زنم و اشکِ خنده‌ام سرازیر می‌شود. سیگاری روشن می‌کنم و به زحمت پُک می‌زنم. توی آینه می‌بینم که ریملِ م ریخته، با دو خط موازی سیاه و لبهای قلوه‌ای . دوشِت دارم ... آیفن دو زنگ کوتاه می‌خورد. ساکت می‌شوم. یعنی کدام‌شان برگشته است؟ . می‌زنم زیر خنده: دوشِت دارم. دراز می‌کشم روی تخت و سعی می‌کنم بدون اینکه خاکستر بریزد و گارد دندان در بیاید به سیگار پک بزنم. تا خوابم ببرد یک بار دیگر هم آن دو زنگ کوتاه تکرار می شود،پدر بزرگ م توی آیینه به خودش سلام نظامی می دهد و ماشه را می چکاند

حرفِ اضافه

2011-06-17T03:57:00.011+04:30

به مودب میرعلایی و شهلا اسماعیل زاده ... دو خوب

-آقای سین؟

-بله

-شما باز داشت اید

-بله

هیچ خبری نیست.مطلقا ... بوی رطوبت تندی در فضا پیچیده است و این تنها چیزی ست که من احساس میکنم . سعی میکنم از روی زمین سرد بلند شوم. دستهایم را با دستکش پوشانده اند، چشمهایم را با چشم بند . پاهایم را به مناسبتی نمی توانم تکان دهم، یا سِر شده یا قطع . نمی توانم از روی زمین بلند شوم. زبانم را بیرون می آورم و با نوکش به زمین تُک میزنم، زمین سیمانی التذاذ لیسیدنِ فلزیِ زخم را به تنم میریزد.

.

نمی‌دانم زمان گذشته است یا نه. شایدبتوان گفت دیشب، شاید هم نه، به هر حال دیشب صدای سرفه می شنیدم . تک سرفه‌های حین دیدن یک فیلم شاید، آنطوری که در سالن سینما میشنویم و باز همه چیز در سکوت حضار فرو می‌رود. بوی رطوبت از بین رفته است، یا عادت کرده ام یا مشامم هم از کار افتاده است. شاید اگر چشمهایم باز بود مبتوانسم بفهمم زمان عبور کرده را . باید کسی این طرف ها باشد. باید کسی صدای من را بشنود؟ تمام توانم را جمع میکنم که فریاد بزنم، شکمم را منقبض میکنم، همه حجم هوای دیافراگم‌م را یکجا جمع میکنم، آب دهنم را قورت میدهم. و در یک لحظه همه حجم هوا را خالی میکنم و میفرستم روی تار های صوتی .نتیجه اش خنده دار است: هیچ، هیچ صدایی از گلویم در نمی آید، یک صدای نامفهوم .. نا امید کننده است. از صرافت ش می افتم

.

دست هایم را احساس نمی کنم، پاهایم را، چشم هایم را، گوش هایم را، زبان حتی، خشک شده است، ترس عجیبی به جانم افتاده، همه چیز در آستانه ی فراموشی است ... عملا چیز های زیادی را به یاد نمی آورم

اسمم: سین

فامیلم: گاف

سنم: بیست و وو و ؟

سر درد یا دل درد عجیبی دارم، یکی از این دو تاست . مطمئنم . .. طعم کیوی چگونه است؟ ترش؟ ملس؟ شیرین؟ نمی دانم.

.

می دانم در تاریخ گشایش گری زندگی بشری، لحظاتی ست که گویی دری بر انسان گشوده میشود تا به جهان دیگری پا بگذارد . مثلا انتهای مرحله جنینی.... با صدای چرخیدن سه بارِ قفل، در باز شد. و صدای پاهایی را شنیدم که به سمت من می آمد . چند لحظه بالای سرم توقف کرد و نمی دانم اینکه جسم من از ارائه هر گونه واکنشی معذور بود را به پای چیز خاصی گذاشت یا نه . به هر حال چهار دست در یک لحظه ی واحد، کتف ها و پا های من را گرفتند و روی زمین نشاندندم. من صدای یک جفت پا شنیده بودم و وجود جفت دست دوم برایم عجیب بود.حتمن این مرد چهاردست دارد. به محض اینکه روی زمین نشستم، یک شبکه ریزومی از درد از مبدا باسن اغاز شد و در تمام تن م پیچید . فریاد بلندی سر داده شد و من از تطبیق جنس صدا با داده های حافظه ام فهمیدم صدای خودم است

.

چهاردست رفته است . من دو باره تنها شده ام. دست کش ها را از دستم در آورده و پاهایم آزاده می توانند درد بکشند. باز هم سکوت ی مطلق وجود دارد . ابدا احساس گرسنگی نمی کنم یا دفع . تنها مشکلم، احساس ترسناکِ فراموشی است. تمام ذهن من در حال تلاش است که به یاد بیاورد، بعد از دوازده چه عددی ست. عددی که بعد از آن است در یک سیاه چاله سقوط کرده است، یک آهنگ در ذهنم تکرار میشود،. می دانم که دارم این آهنگ را هم فراموش میکنم و تکرارش به همین دلیل است، درخشان ترین شعله ی کبریت، درست پیش از خاموش شدنش زبانه میکشد، ذهنم دارد به یک برگ کاغذ آچهار سفید بدل میشود، یک کاغذ آچهار که اگر دم دستم بود، به شرط مرطوب نبودنِ کاغذ میتوانستم با آن یک قایق بسازم

.

سیزده

به محض اینکه روی صندلی نشستم یا بهتر بگویم نشانده شدم، عدد یادم آمد . یک صندلی خشک چوبی باید باشدچشمهایم بسته است ولی شهودی به من میگوید در یک اتاق روشن ام، هر چند در سیاهی پیش چشم من تغییری رخ نداده است . چهار دست من را اینجا آورد و من را روی صندلی نشانده، من الان دست نشانده ی او هستم. از بازی های ناغافل ذهنم با کلمات خوشم می آید. خنده ام میگیرد. صدای کسی که انگار از خندیدن من خوشش نیامده خطابم میکند

-خنده دار است؟

متوجه می شوم تمام مدت این جا بوده و من را نگاه میکرده است. حرفی نمی زنم

-اسم؟

جوابی ندارم .

-اسم؟

-سین

سکوت شکوه آمیزی میکند،

-سین – گاف

خودکارش را روی میزی فلزی میکوبد و به حالت قهر اتاق را ترک میکند _ همینجا اعلام کنم تمام حوادثی که برا ی شما نقل میکنم از ذهن یک راوی چشم بسته میگذرد و شخصِ راوی هیچ مسئولیتی در قبال داده‌هایی که مغایر با واقعیت یا حتی احتمالات عقلانی شما باشد، نمی پذیرد. دلم نمی خواهد اگر فردا معلوم شود که جنس میز چوبی بوده، راوی در مضان اتهام جعل حقیقت قرار بگیرد.-

.

دوباره سکوت و چشم بسته و و و ... حوصله ندارم باقی اش را بگویم

.

دست نشانده شده ام باز . سعی میکنم حدس بزنم که آن مردک در اتاق هست یا نه . به صدای سکوت زل میزنم، البته اگر هن و هن چهاردست بگذارد .چار دست که شرش را کم میکند صدای آرام نفس کشیدن دیگری را میشنوم. سعی میکنم چیز خنده آوری در ذهنم جاری نشود.از قرار این مردک اعصاب مناسبی ندارد

- اسم؟

- سین

- ببین، من تا آخر دنیا وقت دارم اما قول نمی دم تا اونموقع خوش خلق هم باشم

- خوب، من معذوریت شما رو می فهمم اما من هم محدودیت هایی دارم، یکیش اینه که اسمم سین ه

مردک نشانم داد که تا آخر دنیا که هیچ، به قدر قورت دادن آب دهان هم خوش خلق نیست.چیزی که باید مشت ش باشد کارِ خودش را کرد. شکمم به طرز عجیبی به قار و قور افتاد

-اسم؟

-متاسفانه سین

نزد، این بار دستش را نزدیک چانه ام آورد و داد زد

-اسمت، صاد – پ؟

جا خوردم. پس من را با کسی اشتباه گرفته اند. البته ترجیح دادم در باره اش با مردک حرفی نزنم.شاید سر فرصت با چار دست گپی زدم

-صاد- پ

-خوبه

-شغل؟

متاسفانه یک صاد- پ هر شغلی میتواند داشته باشد. نمی دانم به مردک چه بگویم

-شغل؟

-نویسنده

یک نویسنده همیشه میتواند یکی از آن قماش آدمهایی باشد که راست کار ِ مردک است

-چرا بیانیه ی شماره سه رو نوشتید

داشتم درون خودم دنبای یک علت میگشتم که یک بیانیه میتواند بر مبنایش نوشته شود. مشت مردک معده ام را دردناک کرده بود

-فقر و گرسنگی

خودکارش را باز با حالت قهر روی میز کوبید و اتاق را ترک کرد.بعضی رفتارها ماهیتا لوس است، حالا از هر کسی میخواهد سر بزند

.

منتظر چار دست م که بیاید و بگویم که من را با یک صاد-پ اشتباه گرفته اند... مطلقا از هیچ کس خبری نیست، از روی همان صندلی تکان نخورده ام. دلم می‌خواهد بایستم ولی جراتش را ندارم. پاهایم را می کشم سمت خودم و با چشمهای بسته به زانوهایم نگاه میکنم، چه باید گفت؟ با چشمهای بسته نگاه میکنم یا نگاه نمی کنم؟ برای بعضی وضعیت ها هنوز کلمه اختراع نشده است، شاید چون نویسندگان که متولی زبان‌اند هنوز در این وضعیت‌ها گیر نکرده‌اند یا آن دسته‌شان هم که مجبور شده‌اند با چشم‌های بسته به زانوان خود نا- نگاه کنند، در آن لحظه گرفتاری های مهم تر از زبان داشته اند . به هر حال کسی از منِ عامی توقع ندارد مسئولیت واژه سازیِ در شرایط اضطراری را بر عهده بگیرم، مگر آنکه بعد از آزادی از دست ِ مردک، دوره ای هم توسط پاس‌دارنِ قلمبازداشت شوم. زانوان م را تکانی میدهم که از بقا ئشان مطمئن شوم، سعی میکنم بلند شوم که صدای ناکهانی تک سرفه‌ی همان تماشاگر سینما بلند میشود، خیلی نزدیک،روبروی صورت من گویی جلوی من ایستاده است. ترس از بودن این همه وقتش در اتاق کارم را خراب می کند، می چسبم به صندلی و تمام دفع ترس را بر عهده عضلات مخروطی شکل مقعد و محتویات تاسف‌آور روده‌ها می‌نهم.نتیجه رقت بار است

.

یک دو دست من را آورد به سلولم و هیچ وقعی هم به خرابکاری توی شلوارم ننهاد . قبل از خارج شدن آدامسی را که در دهانش می جوید، باد کرد و ترکاند. وضع شلوارم طوری نبود که به او بگویم من را اشتباهی گرفته اند، البته چرق چرقی که با آدامسش راه انداخته بود هم نشان نمی داد که او آنقدرفرد با مسئولیتی باشد که به دردل دلهای یک آدم اشتباهی گُهین توجه کند. باید منتظر چهاردست خودم باقی بمانم. به صاد-پ فکر میکنم، او یک بیانیه نوشته است که آقایان را حسابی عصبانی کرده است، حتما آرمان‌هایی داشته که برای ش مبارزه میکند، آرمان‌هایی آنقدر درونی شده که هیچ گاه فراموش اش نخواهد شد. از آن آدمهای کسل کننده که حتما شور و شوق و امیدِ پیروزی از سر رویشان میبارد...هه، چقدر در انتخاب متهم اشتباه کرده اند

.

-من صاد-پ نیستم

هن هنی کرد و من را روی زمین کشاند، گه توی شلوار خشک شده بود و آزارم میداد،

-من صاد- پ نیستم، من را با یک نفر دیگه اشتباه گرفتین، یعنی همین حالا که دارین وقتتون رو صرف من می کنین، اون صاد-پ میتونه هرجایی باشه و هر غلطی دلش میخواد بکنه

چهاردست ممکن است یک غولچه ی ریش و پشم دار باشد یا یک ایلیاتی که برا ی تامین خانواده اش جهت حمل و نقل کالا استخدام شده باشد، به هرحال مطمئنم که گاهی دلش برای سیب زمینی هایی که می کاشته تنگ میشود. آدمیزاد، عجیب عاطفی ست

مردک نه، این بار یک آدم دیگر آمده بود بازجویی ام کند ، میخواست آغاز کند که حس کردم در باز شده و "او" داخل شد، همان تماشاگرِ سالن سینما. نمی دانم چرا با آمدنش تپش قلب گرفتم، نوعی شرم حضور داشتم، بازجوی جدید به او محلی نگذاشت و شروع کرد

-اسم؟

حس کردم که او رفته به لبه ی میز تکیه داده و به من خیره شده است

-اسم؟

-سی..صاد-پ

-اسم؟

-ها؟

-اسم؟

-صاد-پ

مکثی کرد. یعنی چه؟ اسم که همان بود. باز جو پرونده اش را بست و با طمانینه گفت

-آقای دال- عین، ما همه چیز رو در باره ی شما میدونیم، بهتر با ما کنار بیایید، ما برای شخصیت شما احترام قائلیم، شما از نظر من مجرم نیستید، و فقط، تاکید میکنم، فقط برای پاره ای توضیحات در باره ی اتفاق یک روز خاص در سال گذشته اینجا هستید ... پس لطفا با من همکاری کنید، اسم؟

اینها حتما یک طوریشان شده است

-آقای عزیز ، من سین- گاف هستم، نهایتا صاد- پ. این دال - عین چه صیغه ایست ، من واقعا نمی فهمم

بازجو خندید . جمله ی آخرم به نظر خیلی احمقانه آمد، چه کسی واقها نمی فهمید؟ سین-گاف، صاد-پ یا این دال- عین؟ . "او" اما همان طور ساکت بود. به آرامش خاصی نفس میزد.بویِ خاصی با هر نفسش در فضا می پیچد و در خلال یاد آوری صدای تک سرفه اش،ناگهان چیزی من را لرزاند؛ باورکردنی نیست : "او" یک زن است .

-اسم؟

زن، "او" ی من ... دلم میخواست بازجو خفه شود؛ نیاز دارم به سکوت ش گوش کنم

-دال- عین

.

دلم نمی‌خواهد من را اینجا تنها بگذارند، دلم نمی‌خواهد دست هایم بی دستکش باشد، دلم نمی خواهد چیزی را به یاد بیاورم، دلم نمی‌خواهد به این فکر کنم که من چه کسی هستم، دلم می‌خواهد من را به بازجویی ببرند و او را ببینم، اَه ... لعنت به زبان، او را ببینم یا نبینم؟ دلم میخواهد حضور او را ببینم، با این چشم بندی که یادم داده است چگونه چیز ها رابا چشم های بسته ببینم، به درک که برای زبان مشکلات اساسی پیش می‌آید. در نقطه‌ی بدی از تنم احساس درد مطبوعی می‌کنم. همزمان سوال بدی به سراغم می‌آید: در نقطه ای از تن چه کسی درد مطبوعی بوجود امده است

.

اگر اینبار یک بازجوی جدید به سراغم بیاید، تعجبی ندارد، یا اگر سراغ یکی دیگر از حروف الفبا را از من بگیرند، من دچار خارش جدیدی در مقعدم شده‌ام و چند سوال دیگر از این نوع. سکوت می‌کنم که بفهمم " او" هم در اتاق است یا خیر. می‌توانم حضور لطیفش را احساس کنم که به میز تکیه داده است . به من نگاه می‌کند، بازجوی سابق ام وارد اتاق میشود، چهاردست هم همراهش است ؛ باهن هن . با هم پچ پچ میکنند و می‌دانم به من نگاه می‌کنند. من با چشم‌های بسته‌ام به آنها نگاه می‌کنم؛ ولی از مسیر نگاه "او" پرهیز می‌کنم، با چشم‌های بسته‌ام هم نمی‌ توانم با او چشم در چشم شوم، ولی زل می زنم به چشمهای بازجو، چشمهای بسته ی سین یا صاد یا دال یا هرکدام از حروف الفبا در حالیکه مقعدش میخارد و عاشق یک زن ناشناس شده است به چشم های یک بازجو زل زده است.

-اسم؟

مکثی می کنم؛ ذهنم در حالیکه مقعد ش می خارد، به دنبال یک ترکیب جدید در حروف الفبا می‌گردد. از ترکیب‌های دودویی در زبان خوشم ‌می‌آید. ترکیب‌های دودویی اصطلاحی‌ست که دقیقا همین الان ساختم ش

-شین- شین

-خوبه، گزارشاتی از شما به ما رسیده درباره‌ی مصادیقی بارز و درخت‌های سپیدار . میخواید در باره اش به ما توضیحی بدید

-بله

توضیحی نداشتم، مقعدم می خارید و حس میکردم "او" از جایش کمی تکان خورده است و رفته پشت سرم. می‌توانم عبور جریان هوا از کناره ی پره بینی اش را حس کنم

-امکان دارد دست های من را در سلول م باز کنید؟

مردک خندید، چهار دست هن هنی کرد و هر دو از اتاق خارج شدند. دوباره من با او ی من تنها مانده ام. مقعدم می خارید؛اگر او نبود ، کونم را روی صندلی می‌مالیدم، ولی حالا حضور ش از خارشی مهم تر است. صدایی می‌شنوم

-شما اینجا چه کار میکنید؟

نه! نه! باورم نمی شد صاحب صدا من باشم. قلبم می تپید. صدایی از او در نیامد،با شدت بدی در باز شد و چهاردست وارد اتاق شد، حتما صدای من را شنیده بودند ،احتمالااصلا قرار نبوده من متوجه حضور "او" باشم ، به سمت من آمد تا من را بدنبال خودش بکشد.

.

دست هایم را باز کرده‌اند، چشم‌هایم را باز کرده اند، پاهایم درد ی ندارد، اتاقم بوی رطوبتی تند میدهد و طعم کیوی ترش یا ملس است. در باز میشود، مرد چاقی در حالیکه هن هن میکند از من می‌خواهد با او بروم، راهرو روشنی ست با کف پوشی از سنگ و بیشتر به یک اداره ی ثبت اسناد شبیه است، تمامی اتاق ها پر از پرونده‌هایی ست که به ترتیب حروف الفبا مرتب شده‌ند، به اتاقی می‌روم و آنجا به من لباس‌های تمیزی می‌دهند، و یک سری از اوراق شناسایی . نگاهی به شان می‌اندازم، کاف - ر . اسم بدی هم نیست . در باز می‌شود و من از یک ساختمان بزرگ خارج می‌ ‌شوم. از پشت سرم صدای‌تک سرفه‌ای می‌شنوم ....

.

قعر مثلث

2011-04-10T03:39:00.005+04:30

- یه خوابی دیدم
- چی
- یه خوابی که خیلی عجیب بود اما یادم نمونده
- اوهوم؛؛؛ حالا بخواب لطفا
- می‌شه چراغو روشن کنی؟
- چته مگه
- لا اقل پنجره رو باز کن
- اونوقت سردمون می‌شه؛ بخواب‌!
- ها، خوابم یادم اومد، تعریف کنم؟
- ببین بیدارم کردی که همین کارو بکنی
- ناراحت شدی؟
- از چی
- که بیدارت کردم؟
- نه خوب، ولی حتی خوابت یادت نمونده
- الان که یادم اومده، بگم
- آره فقط آروم، می‌ترسم مینا بیدار شه
- اینو بگم اول ش ؛ تو که ترس از مرگ نداری
- همه دارند خوب
- نه! منظورم از مرده که نمی‌ترسی
- خواب ت درباره ی مردن بود؟
- نه در باره ی مرده بود
- خواب دیدی من مردم؟
- نه، میگم که در باره ی مرده بود نه تو، چرا فکر کردی همه فضای ذهنی من مال توئه؟
- نه اونو که می‌دونم نیست
- طعنه می‌زنی؟
- نه، فقط تایید ت کردم
- هنوز دلخوری؟
- نه، گفتم که، ناراحت نشدم، خوب خواب دیدی و باید واسه یکی تعریف می‌کردی
- از اون بابت نگفتم، از جریان شب
- ...
- چیزی نمی‌گی؟
- خوابت و بگو تا نپریده
- خواب دیدم که تو یه خاکستون بودم
- خوب
- تو ناراحت شدی؟
- نه؟ از چی؟
- از اینکه من گفتم خاکستون، مثلا نگفتم گورستان
- نه، چه فرقی داره؟
- خوب نمی‌فهمم، پس چرا شب ناراحت شدی؟ من فقط گفتم لِثه جای لَثه ...
- اَه. فکر کردم اون بحث تموم شده، بحث آوا شناسی ه، لثه درسته خوب
- نه نه ... تو از این ناراحت نبودی، به نظرت من داهاتی میام
- بی‌خیال بابا! گفتم که، اونایی که لهجه های جنوبی دارند، فتحه ها رو کسره میکنند، تو می‌گی گِدا، نارِنجی ، بِنفشه
- ببین حتی الانم خندیدی
- نه دیوونه، یاد بنفشه افتادم، اوائل فکر میکرد داری دست ش می‌ندازی
- ولی سر شب یه جور دیگه گفتی همینا رو
- آره خوب ببین تا اونجا که بحث آواشناسی و بومی‌گرایی ه، می‌شه این تمایز ها رو پذیرفت ولی قبول کن، یه غلط هایی اصلا در شان یه نویسنده نیست... من همین و گفتم فقط عزیزم
- اگه مثلا ک هامو با استرسِ آلمانی می‌گفتم، چه طور بود
- ...
- بخوابیم
- چی؟ بیدارم کردی همین نیشو بزنی بخوابی؟
- آره، اصلا همینه!
- پس بگو، تو از این ناراحتی،تو حسودی
- ببین، یک توالی منطقی ه، تو از حرف زدن من ایراد می‌گیری، نیم ساعت بعد ش، درست در اوج تنانگی، قربون صدقه ی ک گفتن اون میری
- من‌عـــــاشقتم، حسود من، اون وقت می‌گند زنها حسود اند؛ یه لب بده
- لب تم ؛ محکم
- وقتی داشتیم میومدیم اینجا ، به این فکر میکردم
- چی
- که ممکنه این احساسِ حسد بوجود بیاد
- حسد نیست واقعا؛ نمی‌دونم، حس می‌کنم اونو بیشتر دوست داری، تن ش رو شاید
- آخه چرا این حس و داری؟
- نمی‌بینی آخه، وقتی می‌بوسی ش چشِت برق میزنه
- بدجنس نباش، ببین این اولین تجربه ی منه با تن اون ، ولی کتمان نمی‌کنم، واقعا هیجان انگیز ه،
- خلاصه که جوگیری حسابی
- و تو هم نویسنده‌ای حسابی،آخرش قصه ی خودتو پیش می‌بری، لب بده
- لب تم، آروم آروم
- خوبی ش می‌دونی چیه؟
- که من حسودم؟
- نه! اینکه ما چند وقته همو نمی بوسیم، یعنی اتفاق لبیدن به وقوع نمی‌پیونده، کلماتِ لبانگی جایگزین امر واقع شدند
- تن یه زن چه لذتی داره؟
- توکه باید بهتر بدونی
- نه، از دید یه زن دیگه چه طعمی داره؟
- تن یه زن مدراتو کانتابیله ست
- یعنی چی
- ملایم و آوازین، البته همون می‌تونه تو کانتکس یه تنانگی مردانه هراسناک بشه
- من از هیچ زنی ‌نترسیدم تاحالا
- منظورم وحشت نیست، هراس ه
- اینا جفتشون یکی نیست؟
- تاحالا پیانو زدی؟ ممکنه یکی سونات مهتاب رو با خشم بزنه، یکی با حسرت
- پس یعنی تن یه زن هربار ممکنه عوض بشه؟
- نمیشه؟
- نه، تن همه ی زنها مثل همه، همه با یه زبون حرف می‌زنند،شاید بشه گفت لهجه هاشون عوض می‌شه، همینه که خیلی مردها دلزده می‌شند
- مگه تنانگی فقط شامل تن ه؟ توهر بار با کسی می‌خوابی یه آدمی، و شب بعد به اندازه ی تمام احساسات درطول روزت یه آدم دیگه ای
- آره ، توکه واقعا دم دمی ای، امپرسیونیستی ترین آدمی که تاحالا دیدم
- دمدمی یه معنی داره، لحظه ای یه معنی دیگه
- گیر می‌دیا
- گیر نیست، اینا ظرافت های زبان ه
- می‌دونی، زبان چیز گه ای ه ، انگار یه رودخونه است که اگه سرشو بگیری می‌رسی به یه باتلاق؛ کاش زبان اختراع نشده بود، اونوقت آدمها واقعا همدیگه رو می‌بوسیدن و می‌خوابیدن
- خوابت یادت نیومد؟
- ها، خوابم، یه چیزی، اون شیشه ترک خورده یا یه شاخه است پشت پنجره؟
- مهمه مگه؟
- آره دیشب هی مینا نگاه ش می‌رفت به پنجره، وقتی می‌بوسیدمش
- نگاه ش خیلی عجیبه؛ انگار همیشه داره یه جایی و نگاه میکنه، پشت دیوارها رو
- چرا نمی‌خوابین؟
- بیدارت کردیم؟
- اوهوم
- تو دیشب حواس ت به پنجره بوده؟
- من؟ نه ! نمی‌دونم
- تشنه مه
- واسه من هم بیار
- چی
- آب
- نگفتم میخوام آب بخورم؛ گفتم تشنمه
- پشت دریچه چه خبر بوده مگه دیشب؟
- نمی‌دونم، حس کردم مرتب اون شاخه ی پشت پنجره رو نگاه می‌کنی
- یه صدایی می‌شنیدم
- من م می‌‌شنیدم
- تو چی می‌شنیدی؟
- می‌شنیدم دارند بیل می‌زنند، تمام شب یکی مرتب داشت خاک رو بیل می‌زد، انگار یکی و می‌خواستند قبر کنند
- این خواب ت بود؟
- خواب چی؟
- هیچی، منو بیدار کرده بود که یه خواب برام تعریف کنه
- نه، خواب م یه چیز دیگه بود‌
- ولی گفتی تو یه گورستان بود
- ک‌ه چی شد
- کـــــــــــه
- کِ
- کی قهوه می‌خواد؟
- من
- من
- کی درست می‌کنه؟
- تو
- باشه، شما دوتا واقعا بدجنس اید
- من‌ می‌رم قهوه درست کنم، تو بخواب
- مرسی
- مرسی
- استانبول شهر عجیبی ه
- دلگیر ه
- همیشه بوی دریا می‌ده ، دریا و سرگیجه، نمی‌دونستم این همه برف هم می‌آد
- می‌خوام ترکت کنم
- چی؟
- می‌خوام ترک ت کنم، تو با اون خوش تری
- اشتباه می‌کنی
- نه!
- کم آوردی؟
- نه!
- آوردی
- نه!
- یه دلیل برام بیار
- ما از هم دور ایم، شما دوتا نزدیک هم ید، دارم خراب ش میکنم
- شت! ما حرف زدیم، هر سه مون
- آره!
- نه نه نه آره، یه جواب بلند تربهم بده، یه چیزی که قانع ام کنه
- تو چشماش غم ه وقتی می‌بوسم ت
- ما یه ساله با هم ایم، حیف مون نیست؟
- نه! یه ساله دور ایم ، تو اسکایپ، ولی اون الان دو سه ماهه تو رابطه با توئه
- با "ما" ئه
- نه!
- نه نه نه !
- تو رابطه با توئه، ما فقط سه تایی خوابیدیم
- من عاشقت م
- من م
- پس چرا می‌ری؟
- ...
- پس چرا میری؟
- من دیشب یه خوابی دیدم
- شت! شب خواب_نما ها، چی بود؟
- خواب دیدم هر سه مونو تو یه گور دسته جمعی دفن کردند، مدفون بودیم زیر برف و خون
- بیاین قهوه
- بذارشون اینجا، تو دیشب چه خوابی دیدی؟
- ممم، خواب دیدم داشتیم میرفتیم یه قبرستون، من و دو تا آدم دیگه که قیافه هاشون یادم نیست،رسیدیم یه جا که پر برف بود، از اون برفای مونده ی یخ‌زده، آفتاب خورده...
- برفِ مرده
- ای وای، برفِ مرده، چه تعبیری
- بعدش چی شد؟
- یه هو دیدم ، یه گور دسته جمعی پیدا شده کِ ِ ِ
- که چی؟
- که ما ها رو توش قبر کرده بودند،اما انگار قبر می‌خواست ما رو بالا بیاره؛ داشت قی مون می‌کرد. تعبیرش چیه؟
- ...
- ...
- کجا میری؟
- عزیزم؟ کجا میری؟
- شت! من باید برگردم ایران
- چی شد یهو؟
- داری چی کارمی کنی؟
- یه دلیل برام بیار
- فکر می کنید بیل دست من ه؟
- چی؟
- احساس می کنید دفن تون کردم؟ خواب هاتون بهم طعنه میزنه حس می کنم افتادم تو قعر یه چاهِ ، با دهانه ی مثلث، این مثلث متنافر ه، داره پوستمو می دره
- سخت ش نکن،
- سخت هست، من به اتصال مون باور داشتم، اما یه جایی، یه چیزی شکست،
- نمی فهمم، نمی فهمم، چی کجا شکست
- از لحظه ای که به هم معرفی تون کردم، حس کردم، من یه رابط ام، یه لیِزون
- لیزون چیه دیگه؟
- یعنی اتصال؛ مثلن وقتی تو فرانسه می‌گیم مِز اموق، اس ِ مز لیزون می‌شه به اَ و خونده می‌شه
- ‌مز اموق ... مز اموق ...
- داری چمدون می‌بندیا
- پس من هم می آم
- نه!
- چرا
- نه
- چرا
- نه! دارم ترکت می‌کنم، می‌فهمی؟
- تو نمی‌خوای چیزی بِش بگی؟
- چی بگم؟
- تو دوست قدیمی شی
- پیش پای قهوه ات، می‌خواست منو ترک کنه!
- چی؟ راس میگه؟
- آره
- دیوانه ایم ما به خدا
- آره
- پس بذار من یه چیزی بپوشم تا ...
- نه! نمی‌خواد تا یه جایی بام بیای
- تا وقتی ترک م می‌کنی لخت نباشم
- صدای بیل زدن باز اومد، حالا که فکرش می‌کنم، تمام شب، صدای همین بیل زدن می‌اومد ...
- هوم
- هوم
- ....
- ....
- ....
- ....
- ....
- ....
- ...
- ....
- ....
- ...
- ....
- ....

تبرید

2011-04-06T00:29:00.001+04:30

آقای مصباحی سه ساله بود که مادرش بر اثر نوعی بیماری عفونی در خطوط موازی روده در‌گذشت. پزشکان کاری ازدست شان بر نیامده بود و اقای مصباحی خیلی زود اما به طرز مبهمی با این حقیقت روبرو شد که در برابر برخی موقعیت‌ها خواست جایش را به تسلیم خواهد داد. آقای مصباحی را وقتی از پرستارش در بیمارستان تحویل گرفته بودند، به نقل از وابستگانش، نمی شد از یک نوزاد کرگدن تمیزداد ـ بی انکه کسی قصد تحقیر یک کودک نوزاد را داشته باشد؛ او همیشه این شانس را داشته که در خانواده ای با درک و شعور بالا زندگی کند ـ پیشانی برجسته، فک محکم، قوزی نه چندان محسوس و دستانی کوتاه و قوی؛ با این اوصاف عجیب نیست که آقای مصباحی تمام دوران کودکی اش را در انزوا و زیر درخت گردوی خانه ی پدرش که یک بازرگان میانه حال بوده، گذرانده باشد.خواهرش که ده سال از او بزرگتر بود، با سوگی دائمی در چهره و لباس های تیره رنگ ونجابت ی که در شان نام خانوادگی شان بود، تنها کسی بود که به زشتی ترحم آور آقای مصباحی حین خم شدن روی گردوها می‌نگریست و آهی می‌کشید و به این فکر میکرد که دیگر وقت ش است این زایچه ی بی‌چاره مثل سایر همسن هایش به مدرسه برود و با نظامِ آموزشی و هنجارهای به قاعده اش آشنا شود.

دبستانهای آن منطقه هیچ گاه متانت و تلاشی آن چنان که آقای مصباحی از خود برای کسب علم و موفقیت به خرج میداد، ندیده بودند،تلاش‌ی که نیاز به محرک نداشت. سکوت و سربه زیری و زشتی ‌اش از او موجودی ساخته بود که دیده نمی‌شد ولی مدارج عالی که به دست می ‌اورد، غیر قابل چشم پوشی بود. مدیر مدرسه‌اش، به برگه‌های امتحانی آقای مصباحی در آزمون‌هایی که در کل منطقه برگزار می‌شد افتخار می‌نمود اما پیوسنه امیدوار بود،مسئولان ناحیه هیچ‌گاه قصد تقدیر از استعدادهای برتر را، در حضور والدین؛ روی سن سالن اصلی شهر نداشته باشند. اگر حیاط مدرسه را یک مثلث با وتر منحنی تصور کنید، زنگ‌های استراحت آقای مصباحی همیشه در شکم منحنی می‌نشست و به بچه‌هایی نگاه می‌کرد که جیب یکدیگر را می‌زدند، فوتبال بازی می‌کردند و یا دو به دو میانه‌ی دعوا می‌گرفتند.

برگ‌های زرد فرو می‌افتاد، برف می‌بارید و شکوفه‌ها اگزما و آلرژی بهاری می‌آوردند و به این سپری شدن جسم انسان، نامِ گذر عمر می‌دادند. آقای مصباحی به سالهای انتهایی دبیرستان‌ش نزدیک می‌شد.هیچ چیز برای او تغییر نکرده بود. پیشانی همان، تنهایی همان و موفقیت همان .رفتار‌های اولیه‌ی مردانه‌اش ربط زیادی به همسن و سال‌هایش نداشت؛ از صحبت همکلاسی‌هایش در باره دختر‌ها چیزی نمی‌فهمید، از شیطنت دوستان ش سر در نمی‌آورد تا اینکه روزی که برای رفع اشکال یکی از همکلاسی‌هایش به خانه‌شان رفته بود با خواهرش مواجه شد، دختر شیطانی با موهایی عجیب سیاه و بالا زده شده، دندانهای سیمی،خیلی لاغر و لاک سیاه رنگ. دختر هم مثل او دستپاچه شده بود و طرز سلام کردن ش که سعی می‌کرد عادی باشد معذب ش میکرد، عاشقیت آقای مصباحی عمر زیادی نداشت؛ درست وقتی که فکر می کرد این احساس ملس دلشوره و میل به کندن جوش های سر سیاه روی چانه اش، تعبیری جز عشق ندارد، در پارک نزدیک خانه شان دختر را دید که با یک پسر لنگ دراز هم مدرسه ای اش مشغول بوسه ی مخقیانه و پر از ترسی بود. آقای مصباحی آن روز خیلی جدی از عرق کردن، تنش خفیف و بی‌قراری تن داغ ش دانست، باید از فکراین جور روابط خارج شود. نه. رابطه‌های عاشقانه اصلا برای ضعف جسمانی او مناسب نبود. آری این تصمیم آخرش بود؛ برای همیشه .دردعمیق روح و تشنج تن ش را فرو داد و به خانه برگشت.پدرش در سفر بود و خواهرِ محزون ش باموهایی آراسته مشغول تماشای یک مسابقه ی آشپزی بود. به چیزی نیاز داشت که شعله ی درونش را فرونشاتد و خنک ش کند؛ با همه توان شروع به نواختن ویولن کرد که به تازگی آموخته بود؛‌ آن هم با وجود دستانِ کوتاه و سنگین ش.

آیا زنده‌گی ‌به خودی خود خوب نیست،صرف نظر از اینکه محتوای آن را "خوشبختی" بنامیم یا نه؟ آقای مصباحی این طور فکر می کرد و زنده‌گی خود را دوست داشت. در یک دانشگاه با رتبه عالی در شهری بزرگ درس می‌خواند و با دقتی بسیار و باور نکردنی به خودش آموزش می‌داد که از جریان آرام زنده‌گی اش لذت ببرد. آموختن درس‌های جدید،تمام شدن امتحان آخرسال و شوق بازگشت به خانه نزد خواهرش که ازدواج نکرده بود تا برای برادر کوچک و پدر همیشه در سفرشان جای خالی مادر را پر کند. عاشق موسیقی بود و به هر کنسرتی که برگزار می‌شد می‌رفت. خودش هم بد ویولن نمی‌زد،و شیفته ی ویلن‌سل بود، آن صدای بمِ آرام که به وزن درونی غزل های سلیمان می‌مانست. با حسن نیت درستی هر احساسی که به سراغ ش می ‌آمد را می‌پذیرفت و بین تجربه ها افتراق بین "خوش" و"ناخوش" را بی‌معنا می دانست. پالتوی سبک و شال‌گردنی کم حجم ی می‌پوشید که سینه ی ستبرش را می‌پوشاند.سرش را بالا میگرفت ـ آخر کمی هم خودپسند بود ـ و موهای بلند روی کتف ی که سرش در آن فرو رفته بود، به هیبت ش حالت ی مسخره می‌داد که البته کسی به روی ش نمی آورد. در یک شرکت مهندسیِ صنایع یخچال‌سازی به عنوان مهندس ناظر شبکه‌ی تبرید یخچال استخدام شد و حقوق‌ش آن قدر کفاف می‌داد تا برای خود‌‌ش در بهتربن ردیف‌ تئاتر شهر‌شان همیشه جایی داشته‌باشد خیلی وقت‌ها هم خواهرش را با خود می‌برد؛ دختر زیبایی نبوداما حیف بود که شوهر نکرده بود؛ خوش قلبی احترام‌برانگیزی داشت؛ هر وقت می‌شنید کسی در فامیل‌شان نامزد کرده است، با صدایی رسا ابراز خوش‌حالی می‌کرد.آقای مصباحی بعد ازفارغ‌التحصیلی به شهر خودشان باز گشت؛ شرکت کوچکی راه انداخت؛ یک جورشرکت ناظر که وقت ‌ش را هم زیاد نمیگرفت. برای آقای مصباحی مهم بود که خودش را وقف کار نکند و در زنده‌‌گی اش وقت وافی برای مطالعه غزل و خواندن کلاسیک‌ها داشته باشد. اقای مصباحی شیفته ی کلاسیک‌ها بود …. سی امین سال تولد ش ، یک روز گرم مرداد بود. در حیاط خانه شان زیر درخت گردوی پیر نشسته بود. فنجان چای اش را به کناری گذاشت و کتابی را که می‌خواند روی سینه‌ی ستبرش نهاد، به بازی نور خورشید از میان شاخه و برگهای گردو نگاه ‌کرد.شاید ده یا بیست سال دیگر برای ش مانده بود، که مهم نبود، دوست داشت باقی مانده‌اش هم بی سر و صدا بگذرد و با خیال راحت چشم به راه شان بنشیند.

شهریور‌ماه بود که سر وصدای راه اندازی کارخانه ی بزرگ ی همه منطقه را فرا‌گرفت. یک جور کارخانه تولید انواع مربا. رئیس کارخانه مرد متمولی بود که اطبا آب و هوای سالم کوهستان ی را برای سال‌های آخر عمرش به او توصیه کرده بودند.اوهم با تنها دخترش به ان منطقه آمده بود و به مدد رشته ی تحصیلی او قصد داشت کارخانه‌ای راه بیاندازد.اهالی درباره ی آنها شایعات زیادی راه انداخته بودند، اینکه با خودشان چند مستخدم و یکی دو ماشین آخرین مدل آورده اند.بلافاصله بعد از ورودشان همه اهالی سرشناس منطقه را دعوت کردند و اسم‌شان سر زبان‌ها افتاد.اما بیشتر از آقای عبدی؛همه از دخترش حرف می‌زدند.مردها همه مات و مبهوت مانده بودند اما حرفی نمی‌زدند. اما زن‌ها بی هیچ تردید اعلام کردند گلاره از قماش آنها نیست. پدرشان که از سفر باز آمد؛ اقای عبدی را بازشناخت، مراوده ی مالی قدیمی با او داشته و مثل همیشه با بی تفاوتی خاصی سرتکان داده بود که یعنی آدم‌های بدی نبستند. آقای مصباحی یک روز که برای خرید نان رفته بود ازمستخدمه ی زن شهردار شنیده بود که خانوم شهردار ابای خاصی دارد که دخترشان با گلاره معاشرت می‌کند، او از شهر بزرگ تری آمده، اخلاق های خاص خودش را دارد، سیگار می‌کشد و بد تر از آن رفتارهای ش است، بی حساب و کتاب ، یا حتی می‌توان گفت بی‌ادب.

اولین بار که اقای مصباحی نگاهی به خانوم عبدی انداخت، در خیابان اصلی شهر بود؛ او با ماشینی بزرگ که موتورِ پر سر و صدا ورودش را رسا اعلام میکرد. ازکارخانه‌ی پدرش می‌آمد. آقای مصباحی از کلاس ویولنش باز می‌گشت و سربالایی خفیف کوهستان، نفس ش را تنگ کرده بود. ویلن روی دوشش بود و با خود به فکر میکرد شاید وقت ش باشد ساز دیگری نیز بیاموزد.آن ماشین زرد بزرگ پرصدای معروف را از دور دید؛ گلاره لباس سیاهی پوشیده بود ؛ صورت مغروری داشت؛ چشمان میشی کوچک، گونه‌ی برجسته؛ لبانِ کوچکی که می جویدشان، با پوستی به سفیدی گچ وکک مکی. چشم ش به ویترین مغازه ها بود، انگار دنبال جای خاصی باشد.‌آقای مصباحی را ندید؛ او هم فقط توانست ویولن ش را روی دوش ش جا به جا کند و به فکر فرو رود.

چند روز بعد؛ آقای مصباحی مثل همیشه سر ظهر ازدفتر کارش برگشت. ناهارشان همیشه حدود دوازده و نیم آماده بود و آقای مصباحی سعی می‌کرد در آن ساعت خانه باشد، فاصله ی دفتر کارش آنقدر نبود که بازگشت دوباره به آنجا برای ش زحمت ی باشد. همین که خواست وارد نشیمن خانه شان شود، اقای عبدی و دخترش را دید که دوستانه با پدر و خواهرش آنجا نشسته اند، جایی که معمولا جای مهمان‌های رسمی شان نبود.دست ش روی دستگیره ی در ماند؛ مردد. آخرتصمیم گرفت که به اتاق‌ش برود. کاغذی برداشت و مشغول نوشتن شد، اما آن را مچاله کرد و همانجا انداخت. زمانی نگذشت که خواهرش به اتاق آمد و در حالیکه از بر هم خوردن روزمرگی اش شاد بود؛ از او خواست سر میز غذا برود.دفترچه های نت او را هم روی میز کارش گذاشت: " تو نشیمن بود"

سر ناهار خواهر ش همان طور که سوپ گوجه فرنگی با ادویه کاری را می‌کشید گفت: می دونی کیا اینجا بودند؟

او پرسید:" کی ها"

"آقای عبدی و دختر ش"

"اِ . محبت کردند"

پدرش که با سوپ بازی میکرد گفت" پیر شده بود عبدی ؛ سابق بنیه اش بیشتر بود. یک بار عمل قلب باز داشته؛ قلب خراب مرد رو از کارمی‌ندازه"

"دعوت مون کردند دو شنبه ظهربریم کارخونه شون... توکه می ای"

" چرا نیاد؟ ولی پیرمرد هنوز براق بود"

اقای مصباحی سوپ ش را میخورد و تقریبا هیچ جیزی نمی شنید. انگار به صدای عجیبی گوش می‌سپرد که تازی به گوش ش خورده باشد

دو شب بعد؛ اقای مصباحی می‌توانست یکی از بهترین آثاری که تا کنون خوانده بود را روی صحنه ببیند: "گوژپشت نتر دام". همیشه علاقه ی عجیبی به ان داشت، اسمیرالدا و گوژپشت و آن صحنه ای که از ناقوس بزرگ آویزان می‌شد و همه ی شهر از عشق ش آگاه می‌شدند.آقای مصباحی که آن شب کت سیاهرنگ بی نقص و ظریفی پوشیده بود، به محض آنکه به ردیف میانیِ سالن شهر که بهترین جای آن بود و به واسطه ی استقبال همیشه گی اش از تئاتر و کنسرت ها؛ رئیس سالن برای ش آن صندلی را رزرو کرده بود رسید، با بالا بردن دستها به سمت پیشانی برجسته اش واکنش عجیبی نشان داد؛ نفس ش تنگ شد و احساس کرد سقف سالن در حال حرکت است، پره های بینی اش می‌لرزید و تمام تن ش داغ شده بود. خانوم عبدی و پدرش درست ردیف جلوی او نشسته بودند، جایی که اگر او دستان ش را دراز می‌کرد می‌توانست موهای خانوم عبدی را که به لطافت ابریشم بود، لمس کند

تئاتر که شروع شد؛ آقای مصباحی کمی آرام تر گرفت. سالن تاریک و خنک به التهاب ش آرامش می‌بخشید، اما باز قطره های ریز عرق از میان فرق به دقت شانه خورده اش می‌چکیدند. دست خانوم عبدی روی دسته ی سرخ و مخمل صندلی به آرامی یک قوی سفید غنوده بود، انگشتان ش بلند و کشیده بودند و هر از گاهی تکانی می‌خوردند؛ میتوانست ویولن سل بزند، با همه ی ظرافت و شکوهی که یک زن برای نواختن ملایم آن ساز بم، لازم داشت. آقای مصباحی نمی‌توانست چشم از آنها بر دارد. ناگهان شهودی درون ش برانگیخته شدکه اوهم حواسش به اقای مصباحی است. گردن ش را به ظرافتی خم کرد، انگار سنگینی نگاه آقای مصباحی را اسب گردن کشی تاب نمی‌آورد... اقای مصباحی به سمتی از صندلی اش متمایل شد تا بتواند صورت او را ببینید، فقط لبان ش دیده میشد که می گزید شان. ناگهان نور سالن قطع شد. همه ی سالن در تاریکی فرو رفت. بازیگران ابتدا به کارشان ادامه دادند اما صحنه ان قدر تاریک بود که آقای مصباحی میتوانست حدس بزند الان است که اسمیرالدا و زن راهبه بروند توی بغل هم . صدای همیشه آرام رئیس سالن از بلندگوها پخش شد که از مشکل پیش آمده پوزش طلبید و از حضار خواست آنها را ببخشند و سر جایشان بمانند. اقای مصباحی دیگر نمی توانست نفس بکشد، سرش را به زیر انداخته بود و پایش با سمفونی بهار ویوالدی مضطرب ریتم گرفته بود. نور امد و اقای مصباحی همین که سرش را بالا اورد یک پرده دیگر از رنگ صورت ش پرید؛ خانوم عبدی ایستاده بود روبرویش و به او خیره شده بود.وقتی چشمهایشان به هم افتاد دختر رو برنگرداند،بدون اینکه دستپاچه شود به او خیره ماند تا اینکه خود او شدیدا دچار احساس عجیب و شیرین عصبانیت و نارضایتی شد، بازیگران از نو صحنه را شروع کرده بودند و اسمیرالدا وسط میدان شهر، دایره زنگی اش را می چرخاند. مرد کوچکی که نقش بز اخفش را بازی می‌کرد به پر و پای اسمیرالدا می‌پیچید. شنیده بود که برای کرئوگرافی این نمایش وقت زیادی گذاشته اند. همین که زن آمد بنشیند، کت اش از روی صندلی افتاد، اقای مصباحی خم شد که آن را بردارد اما خود او هم کاملا از پشتی صندلی اش دولا شده بود ، دست هردو به سمت کت رفت.اقای مصباحی انگشتان کوتاهش را کنار کشید و دختر با لبخند تمسخر آمیزی آرام گفت: ممنونم. سر هایشان به هم نزدیک بود، و اویک لحظه همه ی بوی خوشی را که از سینه ی او به مشام می‌رسید بلعید. قیافه اش درهم رفت و تمام ستبری ِ سینه اش جایی برای قلب ش نداشت. نیم دقیقه ای بی حرکت نشست سپس سرش را به آرامی به عقب داد و از صندلی اش بلند شد و سالن را ترک کرد

شب پاییزیِ سردی نبود، شاید بتوان گفت گرم. تمام خیابان منتهی به سالن در سکوت فرو رفته بود، صدای کشوییِ باز شدن پنجره ای در همه ی کوچه می‌پیچید.او هیچ جیری نمی‌دید، سینه ی بد ترکیب ش بالا و پایین می‌رفت و گاهی زیر لب می‌گفت" خدای بزرگ،خدای بزرگ"

وحشتزده در درون خودش مات ش برده بود، به بلایی می‌اندیشید که بر سر احساس ش آمده بود، احساسات وسواسی و نازپرورده اش، چیزی مثل یک شراره ی اتشفشانی از دل ش بالا آمد و ازچشمهای ش سرازیر شد، به ارامی و درخشش. زیر لب نالید" گلاره،گلاره" و به ستون سیمانی چراغ برق تکیه کرد

هیچ جنبنده ای آن حوالی نبود، آقای مصباحی به راه افتاد شیب تند خیابان را پایین رفت و به سه راهی شهر رسید، اگر به راست می‌رفت چند دقیقه ی بعد در خانه اش بود اما دل ش می ‌خواست از شهر خارج شود، به دامن ه ی کوهستان مثلا. چه بی مبالات به او خیره شده بود، چرا این کار را کرده بود.‌بی رحمانه، انگار خواسته بود تحقیر ش کند. مگر گلاره یک زن نبود و خود ش مرد، این جسارت عصبانی اش می‌کرد، دوباره آن نفرت عقیم به سراغ ش آمد، آن چشمهای میشی کوچک برق گناه آلود عجیبی می زدند

تشنج عجیبی داشت.دوباره به یاد آن لحظه ای افتاد که سرهایشان به هم نزدیک بود و بوی او را شنیده بود. یک شاخه از گلهای همیشه بهار از دیوار خانه ای افتاده بود بیرون. به آن گلهای ریز کوچک نگاه کرد،به هم فشرده با شیاری باریک در میان،با انگشت نمی‌شد از هم بازشان کرد، با نوک زبان ش آن گل را شکفت ،طعم شیرین گل روی زبان ش نشست ، به لبه های نازک گلبرگها نگاه کرد،ایا این طعم و زیبایی برای ش معنایی داشت ؟ نفس ش داغ تر شده بود و دیگر نمی‌توانست بایستد.نباید با او این کار را می‌کرد.در سرش جریان مذاب داغی می‌چرخید. به خانه اش که رسید یکراست رفت اتاق نشیمن و روی مبلی خزید.کت سیاه ش را در آورد و روی خود ش کشید. خواب هذیان آلودی به سراغ ش می ‌آمد

چند باری بیدارشده بود اما توانست خودش را دوباره به هذیانش برگرداند.وقتی کاملا بیدار شد، حدود نه صبح بود. کسی برای سر کار رفتن بیدارش نکرده بود؛ سرش داغ بود و بلافاصله همه چیز به خاطر ش آمد. نه؛ خواب دردش را ساکت نکرده بود. خواهرش توی آشپزخانه بود و بوی برنج آبکش شده می‌آمد.صورتش را شست. رفت توی اتاق ش نشست. شاگرد نانوا، اطراف مغازه شان را جارو میزد،گونی آرد را جا به جا می‌کرد وهر از گاهی برای عابران سر تکان میداد. پیراهن سفید آقای مصباحی ازتب شبانه اش نم‌دار بود؛ یک سار کوهی نشسته بود روی هره و به گلدانها نوک میزد،صدای رادیوی خواهرش از آشپزخانه می‌آمد.آسمان آبی آبی بود و نسیم ی که می‌وزید پرده را می‌لرزاند.دوشنبه ی آرامی بود

آقای مصباحی احساس راحتی و اعتماد به نفسی می‌کرد.برای چه خودش را آنقدر عذاب داده بود؟ حمله ی دیروز خیلی سخت و فرساینده بود، درست، اما نباید بگذارد تکرار شود، میدانست که می‌تواند، او بر احساسات ش تسلط داشت و می دانست می تواند خودش را ازآسیب های بیشتر حفظ کند. حالا هم اتفاقی نیفتاده بود.میدانست که زور شکست دادن و سرکوب کردن حس ش را دارد. بلند شد تا دوش اب سرد ی بگیرد

ساعت ده بود که خواهرش با لیوان آب پرتقالی به سراغ ش آمد" عزیزم، صبحانه هم نخوردی"

آقای مصباحی که سرش را با حوله خشک میکرد از او تشکر کرد

" یک ساعت دیگه با میای کارخونه ی آقای عبدی؟"

" فکر کنم باید بدون من برید اونجا، بد خوابیده ام.حتی امروز نرفتم سر کارم، کمرم درد عجیبی داره"

" اگر احساس سرماخوردگی داری، دم کرده ی بابونه برات می‌آرم، ولی خوب، من از طرف تو ازشون عذرخواهی می‌کنم ، بگم یک روز دیگه خودت میری پیششون؟"

آقای مصباحی سر زیر حوله اش را تکان داد، خواهر ش رفت و او حوله اش را با دقت روی خشک کن تراس پهن کرد. بالای لیوان آب پرتقال اش ایستاد و چند قلپ از آن را نوشید، مثل هروقتی که از خودش راضی بود، سرش را عقب داد وبه موهایش تکانی داد.به عزم راسخ ش می‌بالید.کلوچه ای خورد، سیر که شد دوباره رو به پنجره ی باز نشست، سیگاری گیراند و کمی خوشحال تر کتاب ش را باز کرد تا دوباره بخواند. خوشحال بود منشی ای ندارد که نبودن ش را به اوخبر بدهد. خیابان بالای شهرشان، تازه این ساعت جان میگرفت. مردم به مراکز خرید می رفتند ،و می‌توانست بچه هایی که در حیاط مدرسه آن نزدیک بازی میکردند را ببیند. حال ش جا آمده بود. ساعت یازده صدای پای خواهرش را از سرسرا شنید،پدرش آن پایین توی ماشین منتظرش بود،در ِ خانه شان کش و قوسی آمد و عبور ماشین پدرش را از جلوی پنجره دید. یک ساعتی که گذشت بیشتر احساس آرامش می‌کرد

هوا عالی بود، و احساس غرور می کرد، انگار در بهشت قدم میزد، حس می کرد، وزن سینه اش کمتر شده و همه ی تنش آرام و خنک بود. دل ش می‌خواست در شهر قدم بزند، ناگهان و بدون مقدمه به سر ش زد" چطور است بروم سراغش!" نه. نمی ترسید، خیلی قوی بود و به تمام دیشب ش می‌خندید

بهترین لباس ش را پوشید و تقریبا برای طی کردن سربالاییِ کارخانه، می‌دوید. وقتی روبروی ساختمان اداریِ سرخ رنگ کارخانه رسید دوباره دلشوره به جان ش افتاد، دویدن کلافه اش کرده بود و همین که خواست از راه رفته برگردد، نگهبان کارخانه صدای ش زد. کارت شرکت ش را به نگهبان داده بود و در لابی کوچکی پر از گلدان نخل زینتی منتظربود. یک دقیقه ای گذشت که خانوم عبدی وارد لابی شد، پرده ی نئین را با سر و صدا کنار زد، به آرامی روی قالی سرخ رنگ ورورفته ی پا دری خزید و به سمت ش آمد. نوری که از بیرون روی صورت ش اقتاده بود، چشم های عجیب ش را عجیب تر و لبخند ش را محوتر کرده بود، در چهره اش هیچ لوندی نبود، بیشتر گریزنده بود تا جذاب. لبخند ش هیچ دوستانه ترش نمیکرد، دست عرق کرده ی آقای مصباحی را که فشرد، به ارامی نگه داشت و ناگهان رها کرد و به سمت در چرخید

"از دیدن شما خوشبختم خانوم عبدی، خواستم من هم شخصا به شما و پدر سلامی عرض کنم، وقتی پدر و خواهر اومدند، من متاسقانه بیرون بودم،..."

به فکرش نمی رسید چه بگوید. دختر حرفی نمی‌زد و به سمت کارخانه می‌رفت، اقای مصباحی تقریبا دنبال ش می دوید. سکوت کرده بود و با لبخندی به حرفهایش گوش میکرد. گلاره ایستاد و به سنگریزه‌هایی که تازه ریخته شده بود پاکشید،بالاخره به حرف آمد:

"گفتند نا‌‌‌‌‌خوش بودید... به هر حال، همه‌گی ، ربع ساعتی ه که رفتند پای کوه. من فقط اینجام ... "

مکثی کرد، گویی می‌خواست چیزی حالی اش کند

" استاد ساز داشتم"

"اوم، چه خوب! چه سازی؟ "

"ویولن "

"جالب ه، من هم مثل شما این ساز رو دوست دارم"

" عجب، خوبه، پیدا کردن یکی که ویولن می‌زنه تو این جای دور افتاده غنیمت ه، میتونی منو تصحیح کنی"

جایی برای نشستن زیر درخت های گردو مهیا شده بود. نور کمی انجا می تابید. دختر به آقای مصباحی زل زد و لبان ش را می گزید

" هنوز هم سر حال به نظر نمی‌رسید. چشمهاتون قرمزه "

من منی کرد "من معمولا شکوه نمی‌کنم"

با همان نگاه خیره گفت" من هم معمولا نا خوش ام، ولی کسی متوجه نمیشه، آدمها سرسری از همدیگه عبور می‌کنند، کسی برای یک آدم دیگه درنگ نمی‌کنه"

چانه اش را روی گردن خم کرد، و منتظر جوابی بود. می‌دانست که نگاه ش اقای مصباحی را ازار می دهد.سکوت مبهمی به وجود آمده بود

"اگر اشتباه نکنم دیشب شما وسط تئاتر رفتید، از اجرا خوشتون نیومد؟"

"نه، ابدا، هممم، من عاشق این کارم، اما ... "

" حق داشتید، اجرای خوبی نبود، یک خوانش سطحی از اثری چند لایه"

باز سکوت بین شان حائل شد، در لحظه ای هر دو شروع کردند به صحبت. آقای مصباحی لبخندی زد و و بادست اشاره کرد که او ادامه دهد

" ویولن تون رو بیارید و من رو تصحیح کنید، من مبتدی ام، .. چی می‌خواستین بگین؟"

" درباره ی ویولن، حتما، باعث خوش‌حالی ه، و حرف خودم: از شهر کوچیک ما راضی نیستید؟"

دختر لبخند ی زد، انگار که می خواهد ترمیم قلبی کند که خود ش شکسته

"نه، خوبه، من راضی ام، زمین همه جا غریبه است. وقتی آدمها ت رو پیدا کنی، خوب میشه"

آقای مصباحی حس شیرینی داشت سرش را بالا آورد تا نگاه ش کند که باز همان حالت بی‌تفاوت را دید، باز آن خشم عقیم باز به سراغ ش آمد،احساس خوبی بود. گلاره بلند شد و او هم سعی کرد سرش را روی قوز کمر آنقدر عقب بدهد تا بتواند سرش را از گلاره بالاتر بگیرد، کمر دردش باز بالا گرفت.

"تا یادم نرفته، ما جمعه شب اینجا مهمانی کوچکی داریم، چند تا از دوستان پدر که ساز می‌زنند، یک همنوازیِ مبتدی، من خوش حال میشم که شما باشید"

" با کمال افتخار خانوم عزیز"

دختر لبخندی نزد، سر تکان داد و نگاه‌ش را بر نداشت. فقط از نگهبان کارخانه خواست برای آقای مصباحی، ماشین ی بگیرد. به میانه‌ی راه که رسید آقای مصباحی آژانس را رد کرد و باقی راه سراشیب را با گردنی کج و گامهایی بی تعادل طی کرد، درون ش مشتعل بود و از سر درد می‌مرد،گویی هنوز نگاه زن روی پیشانی اش مانده بود. آیا خوشش می امد آن طور کنار خود ش بنشاندش و فکرش را بخواند؟ بوی تند کاج کوهی دمادم عصر پاییزی همه جا پیچیده بود، باد ی می‌پیچید که تن عرق کرده اش را آزار می‌داد. از پا افتاده بود، دلش ‌میخواست برود استخر، دل ش آرامش خودش را می خواست، آخ آرامش از دست رفته‌اش ... ، یاد سی‌ُمین سالگرد تولدش افتاد و خوش خیالی‌اش . دل‌ش همه‌ی خوشبختی ظریف‌اش را می‌خواست که از برش رفته بود. بی قرار به آبی آسمان، درخت‌های کنار هم، کوه بلندی که همیشه آنجا بود و بادی که در مرغزار می‌وزید و برگهای زرد که بی شکایتی فرو می‌افتادند نگاه کرد. که به آن چیزی که به‌ ش می‌گفتند جریان آرام زندگی، ... باز آن حس آشنای همیشه‌گی به سرغ ش آمد، آن پذیرنده‌گی؛ تبعیت از دست تقدیر، تفاهم و تسلیم. این زن آمده بود، باید می‌آمد و آمده بود،پس نباید در برابر خواستی که جهان برای ش مقرر کرده بود مقاومت کند، نمی‌دانست آمدن زن چه معنایی دارد،‌ شاید به او سعادتی می‌داد که همه ی عمر خودش را از آن محروم کرده بود، به هرحال جهان گزیرناپذیر است، با خود خواند، باید استاد و فرود آمد بر دری که کوبه ندارد ...

آقای مصباحی نشست، مدتها نشست، با گوژ نامحسوس ش و به آسمان و درخت‌ها خیره شد. جهان مثل یک بازیگر پانتومیم با او سخن می‌گفت

مهمانی آرامی بود، حدود پانزده شانزده نفر. میز کوچکی چیده بودند برای شب چرانی آخر‌شب. ازابتدای شب که آمده بود خانوم عبدی حرف خاصی با او نزده بود. با دوستان دیگرش مراوده می‌کرد و یکی از دوستان شان برای ش مدتها عود نواخته بود. آقای مصباحی در همین چند روز بسیار تکیده شده بود، نور تند آزارش می‌داد،گونه اش تکیده شده و چشمان‌ش به طرز محسوس سرخ بود، کمی هم چلاق‌تر به نظر می‌رسید. کنار رئیس تئاترشهرشان نشسته بود و با او گپ می‌زد، قرار شده بود نگاهی به سیستم روشنایی جدید که برای تالار اصلی سفارش داده بودند، بیاندازد، آیا قرار نبود که خانوم عبدی به سراغ ش بیاید، نزدیک یازده شب بود و آقای مصباحی دیگر رمقی برای حتی زنده ماندن نداشت، زن شهردار با خانوم عبدی گرم صحبت بود و دخترشان در حالی‌که دندان‌های سیم کشی شده‌اش را حین خندیدن پنهان میکرد، سعی داشت نگاه‌ش را ازآقای مصباحی که روبروی ش نشسته بود با تفرعن برگیرد. میانه‌ی صحبت با زن شهردار، خانوم عبدی خودش را خم کرد و به آقای مصباحی گفت

" تمام این هفته منتظرتان بودم، منتظر شما و ویولن تان"

او که به ناگهان رمق تازه ای گرفته بود، سری تکان داد و لبخند زد. خانوم عبدی بی اعتنا به دهان باز خانوم شهردار بلند شد و به سمت او آمد. لباس روشن بی نقصی پوشیده بود که حالت مهاجم ی به او می‌داد، وقتی به سمت مصباحی می‌آمد،انگار‌ که سرگیجه گرفته باشد، زمین ِ پشت سرش حرکت می‌کرد. بالای سر آقای مصباحی که رسید به جای نشستن کنار رئیس تالار شهر، دستان ش را جمع کرد و از آقای مصباحی خواست برای دیدن و تایید ویولن تازه با او برود. تا کنون حس کرده اید که همه ی جهان درنگ کرده تا به شما بنگرد؟ آقای مصباحی در آن لحظه این احساس را داشت.

تراس بزرگی که مجاور اتاق خانوم عبدی بود به باغ پشت خانه راه داشت. باغی بود پر از درخت‌های گردو، آسمان ابری هوایی سرد داشت و به نسبت یک شب پاییزی پر ستاره بود. خانوم عبدی کمی می‌لرزید ولی آقای مصباحی جرات نداشت که کت ش را به او پیشنهاد کند

"خلوت گاه شما معمولا کجاست؟"

"ممم. خلوت گاه دقیقا کجاست؟ مثلا میز کار؟"

"من وقتی اینجا در فکر فرو می‌روم به کنار این درخت ها می‌آیم ، جوی کوچکی داره، می‌شه ساعت‌ها کنارنشست و فکر کرد"

"مثل اون روزی که من از اینجا رفتم؟"

"مثل اون روز، و اون شبِ گوژپشت نتر دام"

آقای مصباحی لبه ی تراس نشسته بودند و به آرشه کلیفن می‌کشید. جرات هیچ حرکتی بیش از این را نداشت

" نقص شما مادرزادی ه ؟ "

" بله،..."

" و شما بابت ش ناراحتید؟"

روبروی اقای مصباحی ایستاده بود. می‌لرزید.

" نه"

"باید سی رو داشته باشید. احساس می‌کنید خوشبخت ید؟"

"دقیقا سی، تا همین اواخر حس می‌کردم خوش‌بخت ام. اما فهمیدم همه خیالات من بوده، اوهام جعلی من"

"خوبه. لا اقل فهمیدید که خوشبخت نیستید. من هم بدبختی رو می‌فهمم. با این جوی و درخت ها هماهنگ ه"

آن هیولا در اقای مصباحی شعله کشید، داغ شده بود و کمر قوزش می‌لرزید، آرشه را به کناری انداخت و دستان دختر را گرفت. ناگهان شیونی از درون ش برخاست، سی سال بودکه صدای ش را پنهان کرده بود

" گلاره تو می‌فهمی... تو می‌فهمی، ..... "

به پای دختر افتاد، با یک دست ش دست او را گرفته بود و با دست دیگرش روی پای ش را می نواخت. صدای ش با آدم شباهتی نداشت. چلاق کوچک می‌لرزید و مویه می‌کرد

" من بدبخت ام، و حقیر، تو می‌فهمی، بذار، ... اجازه بده .... خدای من "

کنارش نزد ولی می‌لرزید. به او خیره شد،با چشمهایی که می‌درخشید. بازوی ش را گرفت وناگهان آقای مصباحی را به سمت دیگری پرت کرد، می‌لرزید، پوزخند کوتاه ملامت آمیزی کرد:

" دیوانه"

و از او دور شد

اقای مصباحی، این گوژپشت کوچک، روی زمین افتاده بود،مات و خشمگین، با صورت ش روی سنگریزه ها و تمام آنچه سالها ساخته بود، در آن لحظه‌های سگی از دست رفته بود.آن خشم عمیق، آن نفرت حیوانی حتی اصالت ش را از دست داده بود، همه چیز به استیصالی عقیم از این عشق غیر قابل تحمل بدل شده بود. استیصالی که آقای مصباحی میل داشت خودش را با آن نابود کند. گرم ش بود، صدای آب بلند تر شده بود. خودش را به سمت جوی کشاند و تن علیل ش را به آب انداخت. صدای افتادن ش در عمق جوی زیاد نبود. یک دسته جلبک به زیرگردن ش پیچید. آب با فشار به لباس و تن ش می دوید. سرش را به کف جوی چسباند . از دور صدای عود نوازی در آب گم شد؛ ویولن بی‌صداگوشه ای افتاده بود …

مدفون

2011-02-25T16:03:00.008+03:30

به ساژا

پاهایم بی کفش، بی جوراب ،خشک شده اند . خیره شده ام به انگشتهای سرد و یخ زده ام . صدای تک سرفه ی خشکی می آید، صدای کشیده شدن یک کبریت می آید

یخ،برف، یخ، برف میبارد و من هیچ جا را نمی بینم، روی زمینی یخ زده می دوم، می دوم، می دوم. اما از جایم تکانی نمی خورم،. برف میوزد، بی صدا، بی هیچ صدا ... صدای نفس های یک اسب، بخار دهانش،در دشت میپیچد،من اسب را نمی بینم ولی ساق های بلندی دارد

ارتعاش،ارتعاش،قطار می ایستد، باید ایستگاه کوچکی باشد، در نقشه ی من از پطرزبورگ تا مسکو،شهربزرگ دیگری نیست.از جایم بلند نمی شوم،از مبدا سوار شدن، حُسن ش همین است، در پایین ترین تخت می توانی بخوابی و از تکان های کشنده و بی پایان قطار، در امانی. در پایین ترین تخت خوابیده ام که مثل یک قبر است

تب دارم یا دندان درد، یکی ش را مطمئن ام، سرم را کمی تکان می دهم،لبه ی کلاهم را با سر،عقب میدهم، باید نیمه های شب باشد،این روسیِ لندهورِ بالای سرم، توی تخت نشت کرده است، فرو رفته گی تخت ش دهانم را به خس خس می اندازد. خرناسه های یک خرس را دارد، خرسی با پیوند خونی یک راسو، دلم کافه ی دنج شهرِ خودم را می خواهد

یک شب بارانی.با "او" ایستاده بودیم دمِ در کافه و سیگار میکشیدیم. پک نمی زند "او"، خیره شده بود به باران.کشیدم ش سمتِ خودم.عمیق نفس میکشید، انگار همیشه خواب بود و کابوسِ عجیبی میدید که نمی توانست برای کسی تعریف کند.خودش را کنار کشید از من،از ترس، ماشینِ پلیس در باران از کنارمان رد شد.چقدر در نورِ سرخ ماشینِ گشت، زیبا بود

مه و برف میوزد در دشت، گرگ و میش دشت از غبار و بخاری که از سطح برف برخاسته، پر شده است،برفی که از آسمان می بارد، به یک متریِ زمین برف آجین که میرسد، بخار و ناپدید می شود، من میدوم، در دشت میدوم، از دور صدای پای اسبی را می شنوم . اسب روی یک تپه ایستاده است، از تن روشنش، بخار نرمی بلند میشود، یک مهتاب کجِ نقره ای از پشت سرش میتابد . گردنش را تکان میدهد، من روی برف ها میدوم ولی از جایم جُم نمی خورم.روی برف کنار من خون چکیده است و با صذای ذوب شدن برف را میشکافد و در آن حلول میکند، یک کلاغ با بالی شکسته روی زمین میخزد و ردِ خون ش را با خود میبرد،روسیه معدنِ کلاغ است اما من ندیده بودم پیش از این

ساق های بلندی داشت، سفید و کشیده، چمدان سرخ ش را کنار تخت من گذاشت و به لبه ی تخت تکیه داد، گمانم داشت دنبال توانی میگشت تا بتواند چمدان ش را بگذارد در آخرین طبقه ی تخت. خودم را میکشم به جداره ی واگن، سرد است، دلم نمی خواهد من را ببیند . با یک لهجه عجیبی از روس لندهور می خواهد که کمکش کند، خارجی نیست، ولی از جایی آمده که از جنوب دور است، سین ش می زند،کم . من دست و انگشتان ِ آویزانش را می بینم، کشیده نیست، از آن جورها که مردانِ تازه مهاجر حتما با یک جفتشان آشنا میشوند و به طرز پناهبرنده ای عاشق ش میشوند. پایش را می گذارد لبه ی تخت و بالا میرود،ساق کشیده و کفش های گِلی ، انگار در دشتی پر برف،سُم کوبیده باشد. به ساعت م نگاه میکنم، عقربه ندارد

شک دارم زنده باشم، نمی توانم تکان بخورم، یا حتی انگشت های سردم را تکان بدهم،یکی چراغی را روشن میکند و نور سُر میخورد زیر تخت من، قطار در تونلی میپیچد، صدای قطار به خودمان بازتاب میکند، لندهور می غلتد و من به سقفِ مشبکِ تخت بالای سرم خیره میشوم، بافت روکش تخت از الیافی کنفی ست، تارِ سیاه و پودِ بنفش،پودپود. بوی الکل و گسِ دهن می دهد.ساعتها میشود که به سقف زل زده ام، قطار یکی دودقیقه طول میکشد تا از تونل خارج شود، یک عنکبوتِ درختی کوچک آستانه ی افتادنِ تختِ بالای سرم، منتظر پریدن به آن سوی کوپه است، عنکبوت مترصد است، منتظر. سه سال است که به روسیه آمده ام ، از راه مرز های زمینی،حیوانی، انسانی،از همه مرزها عبور کرده ام، با یک چمدان کم حجم و سنگین و یک دفترچه. اوائل هر روز منتظرِ اتفاقی بودم، اقامت، پاسپورت، برف،خانه، یک جفت دست با انگشت های کشیده ولی کم کم، به زمانِ عابر، همه چیز در پوششی نا مرئی از بی تفاوتی فرو میرود.عنکبوت افتاده است،یا شاید پریده

کلاغ در برف نوک میکوبد، انگار دارد زمین را میشکافد، روی رد خون تازه اش کفِ ریزِ کوچکی می بینم، به سمتش میروم،ناگهان دست از تقلا بر می دارد و نگاهم میکند،خودم را میبینم، از دیدگاه من ِ کلاغ می بینم. با پاهای بی کفش وجوراب روی یخ و برف ایستاده ام، روی صورتم، صد آبله روییده است، کناره ی گوشهایم را جذام زیبایی فراگرفته و چشم هایم زرد است،جذام کار گردنم، شکل نقشه قاره آفریقاست، با شکمی فربه وکشیده گیِ سرکج. من ِ کلاغ نوک میکوبد به یخ، چند تکه یخ میرود توی سوراخِ منقارم. تشنه ام است، من ِ کلاغ روی پا می جهم و یورش میبرم به من، می ترسم و عقب میکشم خودم را، تکان نمی خورم، خون بال چپ شکسته ام میپاشد به لباس و گردنم.برف آرامی میوزد،اسب با ساقهای کشیده اش، آن سو تر نفس پر آب ش را بیرون میدهد

روسی لندهور، در واگن را می کشو اد و عنکبوت در راهروی کشو له میشود، دهنش بوی گس ی میدهد و قطار تلو تلو میخورد. روی کتف چپم می چرخم.اولین چیزی که در روسیه با آن مواجه شدم، گذشته ام بود، باید توضیح اش میدادم، بی وقفه و با جزئیات.روسیه کشوری سطحی ای ست،با زنانی که چون همه شان روسپی اند و مرد هایی که چون همه شان خلافکاراند، دیگر نمی شود بهشان گفت روسپی یا خلافکار، تنها چیزی که در آن پیدا نمی شود، روسیه است،روسیه زیر برف مدفون شده است. تلق و تلق قطار به آرامی کند میشود

روز سومِ ماه هفتم است، باران کفش ها را گلی کرده، نگهبانی دربِ فلزی زندان را می کشو اد. یک دسته گل نرگس برای "او" آورده ام، پشت شیشه ی ملاقات مینشیند، نرگس را میبیند، دیگران گفته بودند؛آخر بوی نرگسها را که نمی شنود. گفته بودم، می بیند شان که ."او" دید، خندید و چیزی گفت که نمی شنیدم، گل را بردم بالا و تکان دادم خندید باز؛همیشه میگفت" نرگس بوی فین میده،آب دماغ" . گفتم: تو که بوش رو نمی شنوی. صدایم را نمی شنید . گفته بودند همین چهارشنبه، اگر برف نبارد

یک بار بود، یکشنبه شب،بار خلوت یکشنبه شب، سیگار گیرانده بودم، بی پُک.صدایی نمی شنیدم. یک روسپی آمد کنارم، سرم پایین بود و جوراب نایلونی اش را دید میزدم، دستش خورده بود به لیوان شراب، سرخی ش نشت کرده بود به نایلونیِ جوراب، یک لکه شکل گرفته بود از رنگ، شکل روسیه، پهن و رقیق. دستم را گرفت، خواستمندیِ بی حوصله اش کلافه ام میکرد،کلافگی زبانِ جهانی ست،سیگارِ پُک نخورده زبانِ جهانی ست، وید و دستشویی و کونِ عقب داده و نگاهِ خیره ی تهوع به مردی در آیینه که مثل سگ دارد تقلا میکند، زبان جهانی ست

من ِ کلاغ افتاده بودم، بیجان روی زمین و بورانِ برف، بی صدا بر تن م میوزید،برف گیر کرده بود به منقارم، تقلا کردم به خاطر بیاورم "او" آخرین بار با لبهای تکان تکان ش چه میگفت پای چوبی ِ دار.روز اول قول گرفته بود از من هربار که موی سیاهش از کنار چشمها عقب میروند، من را ببیند.امروز موهایش را بسته بودند بالای سرش. منِ کلاغ را میدید،بالای سرش بال میزدم،لحظه آخر نخواسته بود چشم در چشم هیچ کداممان باشد، مبادا اشکی بچکد، سر گرفته بود به آسمان، اما منِ کلاغ دیده بودم که چشمانش خشک است،از چشم های ما،خشک تر.پسرانِ مردِ پیر؛ سرِ بخششان کج بود؛چشم در برابرِ چشم، خون در برابرِ خون. تاوان ش را باید بدهد."او" هنوز سیر نشده بود از آسمان که زیر پایش خالی شد. با نگاه او کشیده شدم به زمین، من ِ کلاغ. گیر کرده بودم به چشمانِ بازِ جسدش... برف میچکید از لای پرهای شبقم توی چشمها

چشم هاش آب افتاده زن، تشنه اش شده بود،من دیده بودم ش که از تخت پایین آمده، رفته بود سمت پنجره قطار. زبانش را جسبانده بود به شیشه ،شاید کمی تشنگی اش کم شود،زبان به شیشه چسبیده بود. حالا روسیِ لندهور تقلا میکرد و چیزی میگفت، رفت آب بیاورد بیزد روی زبانِ زن.من اشکی که از چشمش چکید پاک کردم. گاهی آدم نا امید میشود، تقلایش را با آرامش عوض میکند، من سر چسباندم به شیشه،از دشت های سفید عبور میکردیم، عبور نسبی ست، از دشت های سفید جُم نمی خوردیم، دشت های سفید با ما ایستاده بود

"او" از انحنای کوچه که گذشت، دیدم ش که به آرامی شروع به دویدن کرد،تمام راه را به آرامی میدوید و بعد زنگ را میزد،زیر نورِ زردِ چراغ،تکیه میداد به دیوار کاهگلی و نفسِ عمیقی میکشید،قرارش را بامردِ پیر همان عصر گذاشته بود،همه ی طلب ش را بدهد،یکجا. من شکمم درد می کرد و طاقت ش را نداشتم، او صبر و حوصله اش زیاد بود،همیشه،پیله میکرد به هرچیزی،ته اش را در می آورد.بوی شرجی و ماهی مرده میدهد این شهر،دیگر به آن باز نمی گردیم.از انحنای کوچه که آمد، میلرزید ولی خوشحال بود.رفتیم دریا، "او" چاقویِ آخته را پرت کرد در دریا،خون را شوری دریا از تیغه ی تیز می شست

ارمغان این مهاجرت برای من اگزمای پوستی ست،زن به آنها زل زده، آرام، با زبانِ چسبیده به شیشه. تمام سطح پوستم، از مدفونِ زیر سفیدی سیبری تا کمربندِ میانی را لکه های کوچکی پوشانده است،اوائل مضطربم می کرد،نمی توانستم آدمها را بپذیرم که روی پوستم می سُرند، کشوری دیگر را، زبانی دیگر را، اگزما برای مهاجر، یک زبان جهانی ست، تشنه گی ست،زبان مهاجر همیشه به شیشه ی یخ زده کشور دیگر چسبیده است، و گاهی آدم تقلایش را با آرامش عوض میکند.کتف چپ م درد میکند، از دهانش بخارِ خشکی به شیشه میخورد. لندهور روسی، برایش یک بطری آب آورده، روی زبانش که میریزد، اشک هایش جاری میشود. زبان روسی سخت است،من روزمره ی بیهوده اش را بلدم، "او" همیشه میگفت، خیلی سخت است، آدم باید از هر زبانی کلمات تسلی دادن آدمهای آن زبان بلد باشد. به مرد روسی یک چاقوی کوچک نشان میدهم، و اشاره میکنم به نوک زبانش: ببریم. مرد تعجب می کند، مثل من که تعجب کرده بودم از تیغه ی آخته. گفته بود ساده است، خلاص میشویم از بار تاوان ماهیانه اش، تاوانِ پدران را

اسب شیهه میکشد و روی دو پایش بلند میشود، رها میشود و به دیگر سوی دشت میدود،کلاغ با نوک برف را ساید،تکه تکه میکند و گودال کوچکی زیر خونبرفهای زیر بال شکسته اش میکند ... چشمهای کلاغ خیس است، بعد انگار هق بزند سر میگذارد به گودالش و تکان تکان میخورد، کلاغ شروه میکند، مویه، مثل زنهای جنوبی به صورت میکوبد. می ایستم بالای سرش و دستانم را بغل میکنم، آن طوری که معیت کنندگان در عزا می ایستند سر قبر و من نمی دانم چرا همیشه عینک آفتابی میزنند، از دمل های پیشانی ام خون میچکد

اولین باری که "او" را دیدم، خانه ی مردِ پیر را با لرزش و عجله ترک میکرد،و من به خانه ی مرد پیر بار اول بود که میرفتم، به تاوانِ پدر که جاشو بود و یک روز رفت و برنگشت. خانه ی مردپیر بوی چربی میداد و هلِ مانده، شرجِ دریا هم میپیچید به دیوار. در خانه اش بطری بطریِ سرخ تکیه داده شده بود به دیوار که پیچک های قطوری بر همه جاش پیچیده بود. میگفتند خون مردم را به شیشه میکند. خون " او" را روی ملحفه چرکِ تختِ چوبیِ جفتِ در دیدم، یک سکه ی نازک.به تابِ موی سیاه "او" که توی صورتش بود فکر میکردم، و چشمش را که دیدم و دو کاسه خون بود . مردپیر پرسیده بود از من: بار اولتان است؟

به مسکو میروم، میخواهم بروم ، زن پرسید کجا. نوک زبانش سوخته سین اش بیشتر میزند. کف دستهایش را که انگشت های کشیده ای ندارد به دست میگیرم،لندهور روسی پشتش را کرده است به ما، در تخت من خوابیده، میگویم، من مهاجرم،فرار کرده ام از خودم و حالا باید از روسیه بروم، معلومم نیست کجا، او چند کلمه برای تسلی ام میگوید که نمی فهمم، اما انگشتهایش که فشرده میشوند، زبانِ جهانی ست. اجداد او در کشور من اسب پرورش میداده اند، در دشت های پر برف. میگوید هنوز در کابوس هایش کلاغ میبیند

آرام نفس میکشم، در گودالِ خودکنده ام، دراز کشیدم، برف ِ آمده مدفون م کرد.آرامم، از تقلایم،خلاص شده ام.خون به برف نفوذ میکند،خون به برف. تشنه ام است. منِ کلاغ بالای گودال ایستاده.به تنفس ِ آرامم زیر برف نگاه میکند. برف همه چیز را یکدست میکند.مدفون . از دور صدای "او" را می شنوم که با ساقهای بلند و نفسِ پر آبش عبور میکند، از برف عبور میکند، "او" عبور کرده است، و من را برف، مدفون

تصویر: جنایت و مکافات، ژوزف فن اشترنبرگ 1939

لجه - رویاگردان

2011-01-27T01:25:00.008+03:30

کناره‌ی من دریاست. نمی‌بینمش، می‌شنوم‌ش، می‌شناسم‌ش، دریای من نیست، دریای آنهاست، می‌شناسم‌ش... شکمم بالا آمده‌ی سه مرد است، سه جنین در من است از سه شب به توالی چهار ماه، سه جنین در من است، هریک به هر ماه... امشب تمام ماه را آبستنم، این را برای‌ت نوشته بودم که نخواندی‌اش، آخ بلند شوم از شن، پشت باسن و کمر زنانه‌ام را خراشِ ماسه و بوسه پر کرده، دریای من نیست، گرم نیست. در خواب سردم است. می‌دانم این هم یک خواب است، میشناسمش... سردم است، یک مرغ دریایی بالای سرم معلق ایستاده است، من از مدفوعش نمی‌ترسم که بر سرم می‌چکد، من از چشمهایش می‌ترسم که زل زده‌اند به من، مرغ دریایی لبخندی میزند، منقارش را می‌بینم. دهانش بوی جنازه میدهد. کجایی؟ سردم است، یک تکه شیرینی خامه‌ای کنار دست من گذاشته‌ای، گفته بودند دریا نروید امروز، دیروز چندین ماهی درآب سوخته‌اند، خاکسترشان را می‌خواهند به باد... شیرینیِ روشنی است، رویش یک توت فرنگیِ سیاه گذاشته‌ای، خریده بودیمش از بازارچه، بردمش به لب، به دهان، شیرینی‌اش می‌زد توی ذوقِ یک زن... باکره... شاید، من نه... با زبانم لای شیرینی را لیسیدم، فلزیِ خوش طعمی داشت توتِ سیاهی که رویش گذاشتی، بلعِ در هزلولیِ اول‌م گیر کرد، تیزیِ قلاب چرخید به حلقه‌ی حلقم، خون پاشیده شد به دهانم، از زیر ِ ماسه‌ها یک نخِ ماهیگیری بلند شد به دریا، کشیده میشدم روی زمین و قلاب می‌کشیدم به دریا، موهایم گیر میکرد لای خزه. خون می‌پاشید به حلقم. سردم بود، خواب است این، کشیده میشدم به دریا، میشناسمش، صدای دریا می‌آمد توی... دهنم، صد ماهی قهقهه میزدند به دریا، صدای پیروزمندیِ ماهی‌های شکارچی بلندم میشد، کشیده میشدم به حلق و دریا روی زمین ِ سرد. این خواب من است، ترسیده بودم از گهِ مرغِ ماهی‌خوار، لبخند میزند مرغ صیاد، میشناسمش، موهایم، خزه‌هایم، چشمهایم، بینی‌ام، دهنم میرود توی دریا، آبش شیرین است، کثیف، دریای من.. نیست، میشناسمش، قلاب و خون و آب و خوناب، پر میکنندم در دریا، ماهی‌ها تونل کشیده‌اند از حین‌شان من کشیده میشوم در دریا، میخندند. نگاه خیره‌ی مرغ ماهی‌خوار از بالای آبها دنبالم، همه تنم چرخیده در دریا، این یک خواب است، می‌شناسمش. دکتر گفت دنبال دستهایت بگرد در کابوس، تمام میشود؛ دستهایم نیستند، من دست و پا نداشته‌ام. جای آنها چند زایده‌ی کوچک سرخِ جنینی ناقص، مثل کرم، روییده‌اند، فقط پای چپم دارد جوانه میزند، ماهی‌ها تمامش کرده‌اند و نیستند، هیچ چیزی. معلق‌م در دریا، قلاب از دهانم بیرون می‌آید، بوی خاکسترِ ماهی مرده می‌آید در دریا، تقلا میکنم بیدار شوم، نمی‌توانم، شکمم سنگین ِ سه مرد است، دارم پایین میروم، به اینجا میگویند لُجه. سنگینی پایینم میکشد. مثل یک کشتیِ مغروق ته‌نشین می‌شوم و از زیر کمر و تن زنانه‌ام، شنهای حاصلخیز دریایی بلند میشود...

سال‌های دیگر که غواصان به دنبال من می‌آیند، سه بچه‌ام را پیدا میکنند که با گوشواره‌های من بازی میکنند،

،یکی‌شان مثل کنه، چسبیده به پستانم. این باید بچه‌ی تو باشد

هاجر

تِیست آو بلاد - رویاگردان

2011-01-22T18:04:00.006+03:30

همانها بودیم، همانها که خیابانهای سرد را گز میکنند و سوز زمستان می‌پیچد در آلت‌هایشان. کیرهایشان یخ میزند و کونهایشان. من می‌خواستم بگویم مراقب گوشهایت باش، دارند می‌افتند، اما انگار برای گوش‌ها و افتادن کلمه‌ای هنوز اختراع نشده بود. نمی‌دانستم چه باید بگویم. گفتم وتر ضلع روبرو به زاویه قائمه است. گفتی عجیب عاشقانه است و آه کشیدی. گفتی این جمله زنت بوده است یک روزی. و ازش دو تا بچه داشتی. داشتی راه می‌رفتی و سیگارت را می‌کشیدی که یک تکه از گونه‌ات افتاد روی زمین، وخم نشدی تا برش داری، گفتی برف اگر می‌آمد و خونِ گونه‌ات می‌پاشید روی زمین بهتر بود. کون من یخ زده بود و داشتم دستهایم را می‌مالیدم به کس یک گربه که دمر روی زمین خوابیده بود، و فقدانِ سرما را حس میکرد. این را من گفتم. خم که شدم دیدم پاهایم بااد کرده‌اند و سینه‌هایم لاغرتر شده‌اند و دستهایم مثل عروسک‌های بادی تبلیغاتی در فضا غوطه‌ور اند. تو ایستاده بودی و پالتو و سینه‌ات بااد کرده بود و پاهایت بلند تر شده بود انقدر که فکر کردم شاید تو نیستی و آن دیگری باشد و توی کلاهت به جای مو، سیم‌های نقره‌ای در آمده بود و نگاه میکردی به دست‌های من روی خوابِش تنِ گربه‌ی ماده. رفته بودی بالای یک خانه‌ی قدیمی که انگار کن خانه‌ی پدری‌ات بود و داشتی یک گلوله‌ی برفی را به شکل مخروط در می‌آوردی که بغلطانی در هزلولی تن یک باکره. میگفتی طعم خون یک باکره بر برف، تنها هنر نا موجود در زمانه‌ی اضمحلال است. من در حالیکه سینه‌ها و گردنم لاغر شده بودند داشتم دنبال یک گوشم می‌گشتم که گم شده بود. یک سمور آبی، نه آبزی که آبی آمد و زیر پنجره‌ات ، با ده دست می‌رقصید. به‌ تو اشارتی کرد و رفت. خدای شیوات بود شاید و مرگ‌ت نزدیک . میگفتی خانه پدری، رحم مادر است، می‌خواهم بدرم ش. من گوشم را روی زمین ی پیدا کردم که آنجا دو تا پیر مرد داشتند چپق می‌کشیدند و روی سر یکی، کلاهی بود از پوست سمور آبی که نه آبی که آبزی. گوشم را دادم سمور بجود و به تو گفتم زبان فارسی کلمه کم دارد. تو گفتی زبان یک جنده است و از خانه پایین آمدی و مخروط برفی‌ات را نشانم دادی که طعم خون میداد و دنبال باکره‌ای می گشتی. و گفتی زبان فارسی باکره کم دارد

دارم دنبال گوشم میگردم.

گونه‌ات اینجاست

هاجر

هپی نیو یر داوینچی - رویاگردان

2011-01-02T03:14:00.012+03:30

به سمت دست‌های من می‌آمدی از دور و من هیچ چیزی نمی‌دیدم جز یک جفت کفش که آن شب تولد ناهنگامم، وقتی خواب بودی موج سواری‌اش کردم

دست‌های من چه کارت می‌آمد؟ خوب نگاه کردم... دیدم که بالاتنه‌ات را در یک اورکت ارتشی پوشانده بودی که معلوم بود مال زمان ژنرال فرانکو است...بوی گوشت سوخته میدادی و صورتت سرخی مطبوعی داشت، عین سرخی جنین سقط شده... لخ لخ میکردی روی زمین، نگاهم رفت سمت پاهات باز، هیچ گوشت و پِی و پوست‌ی بر اندامت نبود، دو دراز و باریک اسکلت‌ی بود فقط چیزی که عبارت میکرد پا ... توی دستت چند تکه از مربای به و میوه ی نارس کاج شرآبه میکرد: می‌گفتی که دکترای گیاه‌شناسی قبولت کرده‌اند ناکس‌ها، گرایش درخت‌های سوزنی و کوهستانی. بعد اشاره کردی به من و تازه خودم را دیدم:

عریان روی زمین دراز کشیده بودم شکل انسانِ کاملِ داوینچی با همین موهای روی شانه ریخته‌ام و دست و پای آماده باز ، دور و برم را خط کشیده بودند که تناسب آدم ِ کامل را نشان دهند به ملتی که صرع داشتند و کف ِ سفیدی می‌جوشید از دهان‌های بی زبانشان

تو آمدی و گفتی "ابو" برایت مربای به فرستاده و مالیدی روی تن‌م و من به آرامی شروع به التذاذ میکردم از مالشِ به و مورچه‌هایی که به سمت‌م می‌آمدند و می‌چسبیدند به مهبل‌م

ناکس‌ها

دکترای درخت‌های سوزنی قبول‌ت کرده بودند و برای پایان‌نامه تبعید شده بودی شمال کانادا، روی یخ‌های قطبی بدوی و درخت کاج بکاری از همان میوه‌های نارس

با همان پا های نارس‌ات که حالا به جای اسکلت، چوب کاج سبز ش شده بود، صفحه مدور چرخانی که من ستاره‌ی پنج‌پرش بودم را چرخاندی و همه چیز سر گیجه شد

فریاد میزدی: هپی نیو یر داوینچی

هپی نیو یر داوینچی

جسم کتاب

2010-11-01T07:29:00.005+03:30

دارم کتاب جدیدی میخوانم. کتابی به شمارگان 2200 جلد. 2200 جلد کتاب همسان و همقطع. چه چیزی کتاب من را از آن 2200 " تا" ی دیگر متمایز میکند؟ شاید تای ظریف کاغذ در صفحه 29 یا به هم چسبیدگی صفحات 78 تا 80 یا خراشیدگی چاپخانه ای، یا کاه جا مانده در آخرین صفحه. درست در اولین مواجهه با این کسر ِکمال است که تجسد آن 1/2200 بودن کتاب برای من از میان میرود و آنگاه میتوانم به متن آن کتاب (داستان،جستار،شعر) وارد شوم.نمی دانم ، انگار آن تجسد همسان کتاب با 2200 "تای" دیگر باعث میشود که فرق متن با متون دیگر نیز برایم غیر قابل تمایز باشد.هیچ گاه هنگام خریدن کتاب صحت آن را بررسی نمیکنم، برایم جذاب است که حین مواجهه دستگیرم شود مقاومت این کتاب تا کجاست. برای کتاب هایی که از دیگران میگیرم، جسم کتاب سویه دیگری هم دارد. در اولین لحظه که کتاب به دستم میرسد آن را" بو" میکنم. زمان و فضا ی که صاحب آن کتاب را خوانده از طریق مولکولهای حاوی بو در جسم کتاب مینشینند و تجسد کتاب را از بین میبرند. بوی چوب شور، سیگار، اسانس عود، عطر،خوشبوکننده توالت، عرق سرد دست و .. بارها پیش آمده که کتابی را که یک بار خوانده ام، بار دیگری جلد دیگری اش را بخوانم. گاهی فکر میکنم آن جهان دیگری که در هر کتاب وجود دارد نه در متن کتاب که در جسم کتاب پنهان است یا لا اقل از جسم کتاب آغاز میشود.

پ ن : این کتاب را پیشتر روی نت خوانده بود. امروز که جسمش بر من است، میتوانم درک کنم که روی نت گذاشتنش، تجاوزی عظیم است به ظرافتش ، ظرافت جوجه تیغی ش

برف

2010-09-06T21:15:00.010+04:30

-سه تار.. سه تار .... ستاره .... پاشو

از خواب می‌پرم. بهمن بالای سرم ایستاده است، آلتش را به سمت من گرفته است و تکان میدهد

-پاشو تیرداد ه

-تیرداد کیه ؟

-تیرداد کی ه ؟

آلت ش را با قهر پرت می‌کند روی تخت. نه، گوشی تلفن است. تیرداد شوهر سابقم است

-سلام

-ستی خواب بودی

-آره، نصف شب ه

-میخوام خداحافظی کنم

-مرسی تیرداد، خوشحالم کردی، خدافظ

دستم روی دکمه نرم تلفن سر میخورد، برجستگی مطبوعی دارد. انگشتم را روی آن می غلطانم. برجستگی کارا. مثل نوک‌های سینه یک زن. بهمن از چکامه عکس خوبی گرفته، بدن چکامه در تاریکی ست و فقط نور بیرمقی نوک برجسته سینه‌ا‌‌‌ش را شهوانی تر کرده است.دیشب سه تا مسکن قوئ خورده ام.یادم می‌اید که با بهمن دعوایم شده،او معتقد است "در این مملکت" به زنان روشنفکر هم حتی باید حالی کرد که عکاسی ِ نود، یک ژانر هنری ست، هرچند به روشهای قرون وسطایی. سرم سنگین است و خوابم می‌آید، ازهمه چیز. بهمن و بامداد برای هزارمین بار متوالی در حال دیدن فیلم ریولوراند . آخ، یعنی تیرداد کجا میخواست برود، نصف شب؟.

برف می‌بارید که خاکش کردیم. من پشت سرهمه راه میرفتم و به جای پا هایی در برف نگاه میکردم که کند و ناباور بودند،کسی چیزی نمی‌گفت. گفتنی هم چیزی نبود. در این‌جور مواقع دیدگاه شما نسبت به خودکشی است که میزان عصبانیت تان را از متوفی کم یا زیاد میکند.من از تیرداد دلخور بودم، اما کم. دست کم یک بار در زندگی اش عملی را با حدت لازمش به انجام رسانده بود. هرچند خودسوزی نهایت خودآزاری است.

من گذاشتمش در قبر پیش ساخته، کسی حاظر نشده بود به آن کفن سفید که بوی تند کباب ترکی می‌داد دست بزند. توی قبر پر از برف بود، گوشه قبرش یک گل کوچک صورتی روییده بود، روی تیرداد خم شدم که گل را ببینم. دوباره برف بارید.

هیچ مراسم ترحیمی برگزار نشد، دوستانمان آمده بودند خانه من و بهمن برای نوشیدن قهوه و شیرینی نخودچی ای که خیلی ترد بود و به محض برداشتن پودر می‌شد.

-چی شو کم زدن که اینجوری ترد ه؟

-شاید تخم مرغ

-نخودچی که تخم مرغ نداره

-حرارت فر کم بوده

-شاید هم از روغنش ه

بهمن صدای تلویزیون را قطع کرده؛ چکامه خم شده روی میز اپن؛ به تلویزیون ، خیره شده است:

-چی ما رو کم زدن که اینهمه ترد ایم؟

در سکوت زل میزنیم به مدل های دلچه و گابانا که روی استیج می‌آمدند و می‌رفتند، همه فنجانهای قهوه شان را بی خبر از وسواس من گذاشته اند روی میز. زیر هر فنجان یک رد دایره قهوه ای خواهد ماند

-یه مستند دیدم از کولیس گوچی، همه مانکن هاش زیر27 سالند.

-آره، 27 دیگه سن بازنشستگی‌شون ه.

-باقی عمرشون و چیکار میکنن؟

-شیرینی نخودچی درست میکنن

-همینه که نخودچی ها این قدر ترد اند؟

بامداد سیگارش را پک نزده خاموش میکند:

-ستار؛ تیرداد این آخری ها چیکار میکرد؟

-مستند می‌ساخت

بامداد پیگیر سوالش نمی شود، چشمانش همیشه سرخ است و بیحوصله؛ا ز بیخوابیست یا دلتنگی. چکامه از پشت میز اپن تکان نخورده است، از وقتی از قبرستان آمده ایم بی حرف و ساکت طوری خم شده که انگار کمرش از رفتن تیرداد شکسته است، او تیرداد را اصلا نمیشناسد، من را هم، اولین باری ست که میبینمش، سوژه عکاسی بهمن است؛ حالا اگر فقط سوژه عکاسی اش باشد به هر حال بهمن همیشه از من پنهانش میکند؛از وقتی آمده با حلقه از موهایش بازی میکند،

-کمر درد داری چکامه؟

-خسته ام زیاد ستی جان

فقط تیرداد من را ستی صدا میزند.یک نخ مو که به دستش چسبیده را می تکاند

-چی ارزش ادامه دادن رو داره؟

روی پیرهن سیاهش یک سنجاق سینه گل کوچک صورتی است، یاد گل صورتی قبر تیرداد می افتم،همین که میخواهم به او راجع به گل بگویم، بهمن صدایم میزند:

-سه تار، از اون ماکارونی هات میپزی؟

همه میدانند من "اون ماکارونی" ها را خوب میپزم، بهمن اما معمولا از چیزی مربوط به من تعریف نمیکند

-ستی جان، چیزی میخواستی بگی به من ؟

این دختر باهوش است، یک بار در اتاق بهمن، کتابی دیدم که نایاب بود، از آن کتاب ها که کم به سراغ کسی میروند، اولش نوشته بود: از چکامه. همان موقع فهمیدم این دختر خیلی باهوش است

-همم ؛بگذریم

"اون ماکارونی" ها باز هم خوب شده است؛ این روز‌ها معمولا همه ماکارونی میخورند، وقتی تنها هستندماکارونی میپزند، وقتی با هم هستند هم.رشته های بلند تنها

- ماکارونی غذای ساده ای یه ها اما معمولا خوب در نمی آید،رشته هایش یا به هم می‌چسبند،یا شفته میشند،

-انگار که داری بقایای یک کلاغ رو که سالها مرده میخوری

توصیف بهمن حال بقیه را بد میکندولی کسی چیزی نمیگوید.چکامه بلند میشود، با بشقابش میرود روبروی تلویزیون. بامداد ته سیگارش را در بشقاب خاموش میکند، میداند از این کارش متنفرم، زیر چشمی نگاهی به من میکند

-آخرش یه روز من تو یه جاسیگاری برات غذا می کشم

بامداد را دو سه سال است میشناسم، اواخر ازدواجم با تیرداد بود که یک آخر هفته دعوتم کرد خانه اش،از آن خانه‌های کوچک بی نظم،که تخت خواب چوبی اش یک نفره بود.روزها میخوابیدیم، شبها بیدار بودیم، یک فیلم را بار ها دیدیم؛ نُه ترانه ِ وینتر باتم. چراغ خانه اش سوخته بود،نور چراغ مطالعه ومانیتور از سر خانه هم زیاد بود. روز آخر که از خواب بیدار شدم،لخت ِ عریان روبروی مانیتور نشسته بود،فقط یک کلاه چرمی قهوه ای به سر داشت و سیگاری پک نخورده در دستانش میسوخت. همیشه می توانستم عاشقش باشم، اما نهایتا با آدرس بهمن گم شدم. یک نویسنده سابق که حالا عکاسی صنعتی میکرد، گاهی هم پرتره. اولین ماکارونی ام را آنروزها درست کردم

-ستی جان، کنترل این تلویزیون کجاست؟

بهمن با طعنه نگاهم میکند،

-گم شده چکامه، نداره .

- چی شد آخرش کنترل ها؟

- چه بدونم بامداد، یه روز اومدم خونه دیدم کنترل ها مون نیست، صبح که رفت م بود، شب که برگشتم، نه

میبینم که دستان چکامه سست می‌شود. بشقابش را روی میز میگذارد و پشت پنجره میرود. بهمن مرد حسودی نیست، اما چشم نداشت که تیرداد را ببینید، آن روزِ جریان کنترل ها تیرداد پیش من بود، میدانم که سرایدار به ش گفته بود،اما او هیچ وقت راجع به موضوع اصلی ناراحتی اش حرف نمی‌زد،آن شب هم گیر داد به کنترل‌ها. مطمئنم خودش قایمشان کرده بود و هیچ وقت هم دیگر کنترل نخرید. هنوز برف میبارد

بامداد خانه بود، بهمن نه. باز زل زدم به گوشی موبایل ام،امکان نداشت. همیشه وقت استیصال دوست دارم با کسی حرف بزنم، کسی که ترجیحا بهمن نباشد، بامداد هم این را میدانست، پارچه مرطوبی را که برداشته بود تا جای فنجان های قهوه را روز میز پاک کند انداخت کناری.

-کبریت میدی ستاره؟

دو تا فندک کنار دستش بود.میدانست که هیچ وقت چیزی را پرت نمیکنم،آنقدر برای رساندنش نزدیک می‌شوم که بشود لرزیدن چانه ام را دید

-تو گوشی ت چه خبر ه؟

-همم ،بامداد، یه مسج اومده، از شماره تیرداد

-فکر میکردم تیرداد خط نداشت

-داره، یعنی داشت . من کی عادت می‌کنم براش فعل ماضی به کار ببرم؟

-عادت نمی‌کنی. مسج چی ه؟

-می‌گه می‌خواد منو ببینه

-خوب برو ببینش

-کجا آخه؟

-خودش نگفته کجا؟

-چرا؛ خونمون، یعنی خونه اش

زل میزنم به میز، چند حلقه قهوه ای روی میز مانده، باقی‌ اش ترکیب به هم ریخته‌ای از قهوه و کف ریز شوینده است

-میری خونه ات؟

-نه.

سیگارش را روشن میکند

-هنوزم برف می باره

-جز من هیچ کس شماره تیرداد رو نداره

-هواشناسی میگفت تا آخرهفته هم برف میاد

برف نمی‌بارد،حتی ابرها پراکنده شده اند، روبروی خانه مان ایستاده ام و به آن طبقه چهارم نگاه میکنم،آن طبقه چهارم، که آن وقت ها یک سنگِ نمای کنار دریچه اش افتاده بود، حالا دوتا.چراغ خاموش است، اما انگار کسی پشت پرده ایستاده است و از پنجره ماشینها، عابرین،شهر را می‌پاید.مسج تیرداد گفته بود،رسیدی زنگ بزن. اما من زنگ نزده‌ام. می‌خواهم برگردم که درپشت سرم باز می‌شود، این ساختمان، بچه تخس خیلی دارد،بچه هایی که بزرگی شان را با رسیدن دستشان به آیفن تخمین میزنند. بالا می‌روم، ساختمان پاگرد های بزرگی دارد، مدیرانش هم انقدر سلیقه دارند که به جای جا کفشی یا گلدان تزئینی یک کاناپه کوچک آنجا بگذارند و چند تا مجله،مجله‌هایی که معمولا ساکنین آبونه اند ونمی‌خواهند در زیرزمین آرشیو شود.در هر طبقه به تعداد مجله‌ها اضافه شده است به جز طبقه سوم که انتشار آن مجله توقیف شده است، همانجا مینشینم و مجله های قدیمی را ورق میزنم.در طبقه چهارم باز میشود، و کسی به کنار راه پله می‌آید، از خانه بوی تلخ گوشت سوخته به ساختمان نشت می‌کند، پانزده پله است تا طبقه چهارم، میشمارم اما به پله سیزدهم نرسیده از دیدن چکامه خشکم می‌زند.ایستاده وبا شلال مویش بازی میکند.

حرفی نمی‌زنم، کلمه ای نیست. دسته کلید من، دست چکامه است. همه این سه سال، اما چند وقتی‌ست که تیرداد را ترک کرده ، و تاکید کرد نه به دلیلی که من فکرش را می‌کنم.

در سکوت ایستاده پشت پرده، و به بیرون نگاه میکند، ان نور کمرنگ روی صورتش، من را به یاد کسی می‌اندازد،شاید به یاد عکس‌هایی که بهمن از او گرفته

-حالا من چرا اینجام؟

-دسته کلیدت رو نمی‌خوای پس بگیری؟

-باید بگیرم؟

-تیرداد می‌خواست همین رو بگه، شب آخرکه به تو زنگ زده بود

-خواب بودم، خیلی عمیق

بلند میشوم که بروم،شاید دوباره برف ببارد،هواشناسی گفته تا آخر هفته بارش برف ادامه دارد

-ستی ،اون روز که کنترلتون گم شد، تیرداد اونجا بود؟

-بهمن راجع به این چیزها سر کار حرف میزنه؟

طوری می‌چرخد و نگاهم می‌کند که درونم چیزی تکان میخورد،چیزی که حالی‌ام میکند تمام این سالها چقدر برف باریده و من تنها بوده ام.

-برو اتاق کار تیرداد

آنجا همه چیز مثل سابق است، کاناپه کهنه مان، سردیس یک گرگ سرخپوستی و کتاب‌ههای قدیمی‌مان .تابلویی هم هست که رویش را با پارچه پوشانده‌اند

-تونقاشی ‌میکردی؟

-تابلو نقاشی نیست

پارچه را بر میدارم، تیرداد احمق من،یک کلاژ بزرگ بود از کنترل تلویزیون، همه مدل،تعداد زیاد از همه تلویزیونهایی که تیرداد مهمان صاحب‌شان بوده است. نوشته‌ای هم داشت : برای کلاژی که ستاره باشد

بامداد خانه است، بهمن نه

-ستاره، حرف نمی‌زنی؟

-کجا فهمیدی که منم؟

-شماره‌ات عزیز من

-بامداد ؛ می‌خوام بهمن رو ترک کنم.

-میفهمم

-فکر میکنی اونم می‌فهمه؟

-فکر می‌کنم اهمیتی نده

-خوبه، خوبه ..... دسته‌کلید خونه‌شو می فرستم

-خوبه، خوبه

-چیز دیگه‌ای نیست

-بامداد کنترل‌‌ها، پیدا شدن

چیزی نمی‌گوید اما می‌دانم که لبخند می‌زند، آن طوری که روز آخر که خانه‌اش را ترک کردم ومی‌دانستم می‌خواهد بگوید،دوستم دارد.

برف سنگینی می‌بارد،،،

La Nuit Blanche

2010-08-10T02:55:00.003+04:30

شیراز شهر خوبی ست، اما حیف که برای بیخوابی ها رود خانه ندارد

صداها

2010-07-23T03:24:00.008+04:30

بابا

بله

بابا

بله

جیشم سبز ه

سبز چه رنگی

سبز قشنگ

چیزی نیست مایع خوشبو کننده توالت فرنگیه ه

فروغ ، دخترم است. مادرش، تنعم، من را دو سال پیش ترک کرد، به خاطر یک زن دیگر. تنعم نقاش است، سپیده سوژه اش بود. من نویسنده ام، تنعم سوژه ام بود.

بابا

بله

مسواک من کو

امشب نزن، یکی دیگه فردا می خرم برات

موش تو دهنم جیش نکنه

نمیکنه

مامان میگه میکنه

سپیده چی میگه

میگه کلک نزن به بچه

سپیده دندانپزشک است،جز مشتریانش تمام آشنایان و اقوامش، همه دندانپزشک اند.هیچ ربطی به تنعم ندارد،همین است که این همه با هم خوبند.فروغ بعد ازدو سال به خانه من آمده است.این دوسال در مکانهای عمومی دیده ام اش،پارک،مهد کودک،شهربازی،مطب سپیده. تنعم ترس از تجاوز داشت،تا وقتی خودش ابراز تمایل نمیکرد، نمیشد حتی به بدنش فکر کرد.خبرش را دارم که در این دو سال خودسازی کرده و مدیتیشن؛ضعف ها و مظاهرش را ازخود دور کنید،از مواجهه با آنچه سایه درونتان را به شما می‌نماید امتناع کنید،روی مثبت ها تمرکز کنید و به عبارت دیگر درِ پدر شکست خورده بچه‌تان را بگذارید.

فروغ با آن دستمال توالتی که از شورتش آویزان است لم داده روئ میز کار و دارد تازه‌ترین نوشته ام را می‌خواند: شِ کَس‌ت های یک آ دَ مِ حرام زاده تق تق تق صیر او نی‌ست،تق‌دیر او ست

شکستهای یک آدم حرام زاده، تقصیر او نیست، تقدیر اوست

بابا حَروم زاده یعنی چی

یعنی سپیده و مامان. کدومشون خوندن یادت دادن؟

مامان

سپیده چی میگه

میگه واسه گایده شدنم وقت هست حالا

سپیده یه متخصص نابغه است

به مامان و سپیده میگن حَروم زاده؟

آره

به تو و مامان چی میگن؟

ناجور

من بزرگ بشم حروم زاده میشم یا ناجور؟

صدای یک ناقوس از دور دست ها به گوش میرسید. من یک حرامزاده بوده ام. مادرم در خانه خاله‌اش نزدیک یک کلیسای ارمنی هرزگی میکرده و من و مقدار متنابهی فرزند از خاله‌زاده هایش یادگاری باقی مانده ایم،به امید اینکه همه‌مان دختران زیبایی شویم و این صنعت اجدادیمان پررونق ادامه پیدا کند،البته مادام شانس نداشت و مشتریان شبانه دختر خانوم هایش، روزها انقلاب می‌کرد اند. این طنین زنگدار را از روزی که از مادرم حقیقت را شنیده بودم ممتد در سرم نواخته شده وفقط هر بار که با تنعم به ارگاسم میرسیدم،صدا کمی آرامتر میشد. امشب وقتی فروغ که از مادرم اسم و نگاه خیره و تلخش را مشخصا به ارث برده بود این سوالش را پرسید، توانست آن ناقوس قدیمی زنگدار را بلند تر بنوازد

فروغ را روی تخت کنار خودم میخوابانم. شازده کوچولو را از کنار تخت بر می‌دارم تا امشب برای او بخوانم،روی پهلو هایم لم می‌دهم تا بتوانم تمام صورت دختر را ببینم.شک دارم من پدر واقعی اش باشم. فروغ شاید از همآغوشی تنعم و یک مارمولک غمگین به دنیا آمده باشد،پوست نازکش رگها و حتی تالمات روحش را هم پنهان نمیکند.

یه گوسفند برام بکش

به اینجا که رسیدم، فروغ خودش را کشید سمت تن من، پای کشیده‌ ش را بلند کرد و مثل آن وقت های تنعم، گذاشت روی پای من.یک دستش روی شکمش بود، و دست دیگرش روی سینه من بازی میکرد. واقعا شیوه‌های همآغوشی هم ارثی ست؟ مکثی میکنم .نمی توانم تغییر بدن متمردم را باور کنم.دو سال است با زنی نخوابیده‌ام، یعنی نتوانسته ام کنار زن دیگری دراز بکشم و به جای تحریک شدن،اشک نریزم و امشب زنی که نفسم را بند آورده، دختر پنج ساله خودم است،تقلایی نمی‌کنم.بالاخره که او تنها یادگار افرودیتِ دست نیافتنی زندگی ام هم هست. سکوت میکنم تا صدای ناقوس تا آنجا که میخواهد طنین انداز شود

یه گوسفند برام بکش. میخوام رو تنم تتو کنم

کی تتو کرده؟

مامان. اینجاشو

و دست میکشد روی خط ظریف تنش که میرود آن پایین ها. لعنتی

چرا نمیخوابی؟

دلم میخواد با مامان بخوابم.

من هم ....سالهاست به این فکر میکنم کاش یکبار با مادرم خوابیده بودم شاید این صدای ممتد ناقوس قطع میشد.

سپیده هم برات کتاب می‌خونه؟

اسم سپیده را عمدا می‌آورم. فکر میکنم نفرتم از رقیب، می تواند هر وهم اروتیکی را زایل می‌کند

نه . سرشو میاره تو گوشم آواز میخونه

لعنت به من.صدای سپیده. لعنت..خم شده روی من. دهانش کمی باز است و نفس‌های عمیقش پره های نازک بینی‌اش را میلرزاند. از اینجا که به چشمهایش نگاه میکنم، میشود شاهکارها برای این آهوان بی تفاوت نوشت.گفته بود: درد که ندارین؟ باید الان بی حس باشه... با سر اشاره میکنم که نه.باید در انتخاب دندانپزشک دقت میکردم، این بوی تن،هر مردی را با احترام به مغاک خیانت رهنمون میکند.و البته زمان نشانم داد که هر زنی را هم.کاش هیچ وقت نشانی اش را به تنعم نداده بودم. امشب روانی هر سه زنم. تنعم، سپیده، فروغ. بلند میشوم، تراس مامن همیشگی ترس‌های من است. قرار بوده جلوی فروغ سیگار نکشم.سیگار ندارم.قهوه نصف شبی میخواهم.دلم میخواست تنعم بود و تنم رنگ دستانش را میگرفت؛ این جور شبهای بی قراری تنعم در تراس را باز میکرد، در حالیکه داشت دستان رنگی اش را پاک میکرد،به لبه در تکیه میداد، با پشت پا ساقش را می خاراند، لبخند کجی تحویلم میداد :

خوابم میاد، بغلم نمی‌کنی؟

فروغ به در تکیه داده و منتظر بود جوابش را بدهم.دستم را دراز کردم سمتش و به رو تختی شیشه‌ای خاکستریمان نگاه کردم که انگار مرد و زنی بازگشته از همآغوشی،تازه ترکش کرده اند

مسواک از دستم سر خورد، و دستم کشیده شد روی کف سیمانی آتلیه تنعم. شبهایی به زیرزمین می آیم و طبق یک وسواس نا شناخته شروع میکنم بامسواک های هر سه نفرمان تمیز کردن لکه‌های رنگ رکف زمین. در زندگی لکه هایی ست که پاک نمیشود،مثل این لکه های سرخ خون بر کشاله رانها یم، روی مسواک کوچک فروغ شازده کوچولو به گل سرخ ابلهش زل زده است.

بابا

بله

جیشم صورتیه

صورتیه چه رنگی

صورتی قشنگ

چیزی نیست.یه کم خونه

چرا نمی‌خوابی؟

دلم قهوه نصف شبی میخواد

بلد شدم درست کنما

کی یادت داده؟

سپیده

به دخترم نگاه میکنم که در چهارچوب در ایستاده، پاهای ضعیفش میلرزد، چهره اش ولی آرامشی اثیری دارد. کمی خون روی پوست مارمولکی اش جا مانده .واقعا چند ساله است؟ شانزده ساله با تتوی یک مارمولک روی شکمش ...بیستو چند ساله با نقش های درهم رنگ روغن بر تمام تنش....سی و چند ساله با خالکوبی های کمرنگ اسلیمی روی گردنش ... سکوت میکنم. سکوت نصف شبی ... صدا،پس از سالها صدای هیچ ناقوسی به گوش نمیرسد. چه میشود کرد. آرامش بهایی دارد. بهای خون شاید

چگونه آنان که فریب نخوردند،سرخورده میشوند

2010-06-09T20:32:00.018+04:30

نقدی بر عیار 14.پرویز شهبازی

دستی یک سی دی را درون پخش ماشین می‌گذارد.با توجه به پیش فرض‌های نهادینه شده، تماشاگر از جنس زمخت دست‌ها منتظر یک موسیقی بازاری یا پاپ است. اما بر خلاف انتظار صدای قرآن پخش میشود!ماشین یک وانت آبی رنگ است که حاوی جنازه‌ای است: ما فریب خورده ایم .و البته این سر آغازی است بر زنجیره ای متوالی از علت و معلول ها در عیار چهارده که باز هم سعی در فریب ما دارند. فیلم درباره فریبی است بزرگ. فرید، زرگرجوان یک شهرستان دور افتاده سالها پیش که در حین خرید طلاهای مسروقه گیر افتاده است با فریب ماموران تظاهر به سرگرم کردن سارق برای سر رسیدن آنها کرده وخود را از مهلکه رهانیده است . پس از پنج سال سارق که او را تهدید به قتل کرده، از زندان آزاد شده و به شهر کوچک او بازگشته ست. هراس فرید با شنیدن خبر آغاز می‌شود؛ سارق برای کشتن او و‌انتقام آمده است. این هراس شوم فرید را چنان بر‌می‌انگیزد که دست به سلسله رفتار‌هایی میزند که در نهایت به تباهی‌اش منجر می‌شود. او نیز فریب می‌خورد، سارق از بازگشت به شهر قصدی جز خریدن گوشواره‌ای کوچک برای دختر خرد‌سالش نداشته است. ساختار روایی مبتنی بر فریب فیلم، تماشاگر آن را از یک ناظر بیرونی به بخشی از ساختار نتیجه گیری درون متنی فیلم تبدیل میکند اما نه به عنوان یک کنشکر فعال بلکه به مثابه یکی از عناصر ابزاری دستگاه فریب.این تمهید تماشاگر\ابژه فریب ماهیتا شمشیری دو لبه است. اگر سیستم روایی با سازکارخود موفق به پیشرانی تماشاگر و در نهایت فریب او شود تماشاگربه اوج لذت ناشی از فریب خوردگی سیستماتیک دست یافته و سیستم عمل کرده است اما اگردرهر کدام از حلقه‌های زنجیره روایی، سستیِ منجر به خللی وجود داشته باشد،بلافصله تماشاگر باهوش شروع به واسازی از ساختار کرده و نه تنها پیشاپیش به کشف حقه فیلم دست می‌یابد بلکه به نوعی سرخوردگی ناشی از فریب نخوردن دچار می‌شود.بله! و از آن پس هر چه بگویید علیه خودتان استفاده می‌شود. اتفاقی که در عیار چهارده از نیمه‌های راه رخ می‌دهد و نقطه نظر این نقد بر آن است که دلائل این سرخوردگی را تبیین کند.

در تعریف انواع ساختارهای روایی فریب را قلبِ انتظاراتی تعریف می‌کنند که مولف در طول اثر با استفاده ازدال‌های ارجاعی ایجاد کرده است.در عیار چهارده دو سیستم درهم تنیده ازمناسبات علی-معلولی وجود دارند که هردو بر پایه همین ساختار فریب استوارند. یکی سیستمی که با چینش و افشای تدریجی دال‌ها بر ما‌‌ (تماشاگر) اثر میکند و فریبمان می دهد و دیگری آنکه فرید را فریب می دهد.این دو سیستم در بخش های اولیه داستان که به معرفی آدمها و ایجاد گره اصلی داستان که بازگشت سارق باشد کاملا با هم هموشانی دارند یعنی نه تنها ما داستان را از آشنایی با فرید آغاز میکنیم، بلکه حق ورود به بحران را هم پیش ازاو نداریم: شاگرد راننده مینی‌بوس ابتدا خبر رسیدن سارق به شهر را به فرید می‌دهد و تاکید می کند که خودش کرایه را از منصورگرفته و کات می‌شود به مینی‌بوسی که می‌‌ایستد و مسافرانش منجمله منصور از آن پیاده می‌شوند. این نمایشِ نعل به نعلِ مؤیدِ ماوقعی که پیش از آن از وقوعش خبر‌دار شده‌ایم، نوعی تحمیلِ پذیرش صحت ارجاع دال‌ها بر مدلول‌هایی است که بعد از این در شبکه روایی برای ما چینش خواهد شد: در نمایی از وانت نعش‌کش عکس فریدِ مرحوم دیده شده است‌\ فرید گمان می‌کند که سارق برای کشتن او آمده است پس سارق او را کشته است، و در نتیجه مولف سعی به چرخش سوال ذهن ما از آیا سارق فرید را می‌کشد به اینکه سارق کجا و چگونه فرید را می‌کشد دارد.این اولین نقطه آجیدن ( point de capiton) داستان است که زنجیره‌‌‌‌‌ای از دال‌ها به واسطه انحنا یا مسیر خود در این نقطه مدلول را تعیین می‌کند و در واقع مهمترین حلقه از زنجیره رویداد‌هایی است که اندام‌وار از حوادث قبلی ناشی می‌شوند. مسئله فیلم عیار چهارده شاید دقیقا این باشد که دو نقطه آجیدن مهم فیلم که یکی همین تغییر سوال ذهنی تماشاگر و دیگری تعین حضور سارق نه برای انتقام که هر امر دیگر بر مجموعه دال هایی استوارند که قدرت دراماتیک لازم را ندارند. وقتی برای سارق و خصائل شخصیت‌پردازانه اش ازنشانه‌هایی بسیار سطحی و کلیشه‌ای استفاده می‌شود، نه تنها برای حضور سارق در شهر زیرمتن دیگری ایجاد نمی‌کند بلکه تیپ خلق شده در هیبت سارق به کاریکاتوری از یک هیولا تنه می‌زند. در اینجا آن خلل بزرگ ایجاد می‌شود، نقش سارق از جایی از فیلم به بعد از یک تهدید کنشگر جدی که خود را به قربانی‌اش آهسته نزدیک می‌کند تبدیل به آن تهدید بالقوه ی منفعل می‌شود که انگیزه کنش را در قربانی ایجاد می‌کند،به بیان دیگر این سارق نیست که عمل او پیش برنده حوادث انداموار فیلم باشد. او دیگر از یک واقعیت خارجی به یک واقعیت روانی تبدیل شده است و این فرید است که از ترس هیولا زمینه نابودی خود را می‌چیند. برای تماشاگر باهوشی که نمی‌خواهد ابژه فریب بشود، دیکَد کردن این نشانه‌ها که باید در نقطه آجیدن دوم قلب شوند و فریبمان دهند در دقیقه ۳۰ کار سختی نیست و از آن پس که او موفق به واسازی نظام نشانه‌ای شده است باقی فیلم پیش نمی‌رود؛ فرو می‌رود.آنگاه حتی نماهای تماما سوبژکتیو فلاش‌بک‌های فرید وخلق پیوستگی کابوس‌گونه فضا که اجازه نگاه آزاد و ابژکتیو را ازما می‌گیرد و نه هر لایه ای که به فیلم افزوده میشود و سپس گشوده، ما را به بازی خود نمی‌گیرد، خسته‌مان می‌کند

پیرزن به سراغ فرید می‌آید و از او می‌خواهد که طلایش را برای خریدن مزنه کند.او یک بسته را به فرید می‌دهد و فرید آن را باز می‌کند اشتیاق اولیه و گشودن گره‌های مفصل نایلون و پارچه کهنه و دستمال کاغذی ووو. در پایان آنچه درگوشه یک دستمال پیچیده شده است،دندان طلا کوچک و بی ارزشی است که فرید با سرخوردگی به گوشه‌ای پرتش می‌کند.راستش تماشاگر عیار چهارده جنس این سرخوردگی را خیلی خوب درک می‌کند

این نقد پیش از این در مجله اینترنتی بستار نت گذاری شده است.